กลิ่นสุกี้ยังอวลอยู่ในห้อง ทั้งหม้อไฟและถ้วยชามที่เพิ่งล้างเสร็จ อิงฟ้ากับมายด์กลับไปแล้ว ความคึกคักที่มีเมื่อครู่พลันหายไป
เหลือเพียงความเงียบกับแสงไฟเมืองที่ลอดเข้ามาทางระเบียง
เกนทิ้งตัวลงบนโซฟา ถอนหายใจยาวๆ ความว่างเปล่ากลับมารุมเร้าอีกครั้งในยามที่เธออยู่คนเดียว
มือถือบนโต๊ะสั่นขึ้นมา ชื่อ “แม่” ปรากฏบนหน้าจอ
เกนรีบกดรับทันที
“เกนลูก กินข้าวเย็นหรือยัง” เสียงอ่อนโยนของแม่ดังลอดมา ทำให้ความอ้างว้างในใจคลายลงเล็กน้อย
“กินแล้วค่ะแม่ วันนี้เพื่อน ๆ มาทำสุกี้กินด้วยกัน”
เสียงหัวเราะทุ้มของพ่อดังแทรกมา “ดีๆ จะได้ไม่เหงา พ่อกับแม่กำลังคุยกันว่า หลังเกนไปเที่ยวหัวหินเสร็จ จะกลับบ้านเลยใช่มั้ยลูก”
“ค่ะ กลับแน่นอน เกนก็คิดถึงพ่อกับแม่แล้วก็น้องแก้มจะแย่แล้วเนี้ย”
ทันใดนั้นเสียงเล็กๆ ของน้องสาวก็ดังแทรกมาอย่างตื่นเต้น
“พี่เกน แก้มรออยู่นะ กลับมาเร็วๆ”
เสียงหัวเราะดังประสานกันจากทั้งบ
