รถสปอร์ตสีดำจอดนิ่งอยู่ริมถนน แต่ในห้องโดยสารกลับเงียบกริบจนได้ยินแค่เสียงหอบหายใจของคนข้างใน คีย์นั่งพิงเบาะ ดวงตาคมแดงจัด ทอมที่นั่งเบาะข้างๆ มองเพื่อนรักเงียบอยู่นาน ก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้นเสียงเบา
“ไอ้คีย์ กูไม่เคยเห็นมึงพังขนาดนี้มาก่อนเลย”
เบสท์ที่นั่งเบาะหลังเอนตัวมาข้างหน้า มือวางบนไหล่เพื่อนแน่น
“มึงฟังพวกกูหน่อยเถอะ ใจเย็นลงสักนิดได้มั้ย ไม่งั้นสุดท้ายเกนมันจะหนีมึงไปจริงๆ”
“กูแม่ง โง่ใช่มั้ย ที่ยังรักเขามากขนาดนี้ ถึงขนาดยอมเสียสติ ยอมทำทุกอย่าง แต่สุดท้ายก็ถูกผลักออกไปอยู่ดี” คีย์หัวเราะในลำคอนึกสมเพชตัวเอง
ทอมกับเบสท์สบตากัน ก่อนถอนหายใจหนักๆ พร้อมกัน ไม่มีใครเถียง เพราะต่างก็รู้ดีว่าทุกคำที่เพื่อนพูด มาจากความเจ็บปวดล้วนๆ
สองอาทิตย์ผ่านไป หลังคืนที่กลับมาจากคอนโดเกน คีย์ไม่เคยโทร ไม่เคยส่งข้อความหาเกนอีกเลยสักครั้ง ไม่ใช่เพราะเขาไม่คิดถึง
แต่เพราะทุกครั้งที่คิดถึง ภาพเ
