แพทริเซียที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก้าวเข้ามาใกล้ รอยยิ้มหวานเจือความมั่นใจปรากฏขึ้นทันที
“เย็นนี้คีย์จะไปเที่ยวกับเพื่อนๆ หรอคะ? แพทขอไปด้วยสิ เราจะได้มีเวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้น”
คำพูดนั้นเหมือนเป็นมีดอีกเล่มที่จงใจแทงซ้ำลงกลางใจ แต่คราวนี้ คีย์ไม่ยอมให้มันลากยาวอีกแล้ว
“แพท ผมขอให้ระหว่างเรา มีแค่เรื่องงานเท่านั้นก็พอ” น้ำเสียงทุ้มต่ำชัดถ้อยชัดคำ
รอยยิ้มของแพทริเซียค้างชะงักทันที ก่อนที่คีย์จะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดขึ้น
“ที่ผมยังไม่พูดอะไรแรงๆ ต่อหน้าทุกคน เพราะผมยังเห็นแก่ความสัมพันธ์ของพ่อคุณและพ่อผม
แต่ถ้าคุณยังทำตัวแบบนี้อยู่ อย่าให้ผมต้องหมดความอดทน และทำอะไรไปมากกว่านี้”
สายตาคมกริบตวัดมองตรงจนแพทริเซียถึงกับใจสั่นไปชั่ววินาที ก่อนคำพูดหนักแน่นสุดท้ายจะฟาดลงมาเหมือนค้อนเหล็ก
และที่สำคัญนะแพท คุณ “ไม่มีสิทธิ์” ในตัวผม และไม่มีสิทธิ์พูดจาทำร้ายความรู้สึกเกนแบบนั้น
“เพราะเกนคือคนที
