เสียง “แกร๊ก” ดังขึ้นพร้อมกับบานประตูที่เปิดออก นนท์ยืนพิงกรอบประตูอย่างใจเย็น ท่าทางเหมือนจงใจรอคอยอยู่แล้ว
คีย์ที่ยืนตรงหน้า ชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบที่เคยนิ่งสงบกลับลุกวาบขึ้นอีกครั้งในพริบตา
“อ้าว พี่คีย์” นนท์ยกยิ้มบางๆ เสียงทุ้มเจือความกวนชัดเจน
“มาทำอะไรครับ ผมบอกแล้วไงว่าเกนหลับแล้ว”
เส้นเลือดบนขมับคีย์ปูดชัด เขากัดกรามแน่นจนขากรรไกรสั่น เสียงทุ้มต่ำลอดออกมาทีละคำเหมือนระเบิดเวลาที่พร้อมปะทุ
“อย่ามาเล่นตลกกับกู หลบไป”
แต่แทนที่นนท์จะหลบ เขากลับยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ดวงตาคมเฉี่ยวสบกับคีย์อย่างไม่ยอมถอย
“แล้วถ้าไม่เปิดล่ะครับ?” รอยยิ้มมุมปากของนนท์ปรากฏขึ้นเหมือนท้าทาย
ความเงียบกดดันเข้าปกคลุมโถงทางเดินคอนโดในทันที
ทอมกับเบสท์ที่วิ่งตามมาสมทบถึงกับหน้าถอดสี รีบคว้าแขนคีย์ไว้แน่น
“ใจเย็นก่อนไอ้คีย์! อย่าทำอะไรบ้าๆ ตรงนี้นะมึง เดี๋ยวคนได้แตกตื่นกันออกมามุงดูหรอก
