คุณลัดดาลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินไปที่ลิ้นชักโต๊ะไม้ ก่อนจะหยิบกระดาษหนึ่งแผ่นกับซองเล็กๆ กลับมา
เธอหันมายื่นมันตรงหน้าให้ลูกชายที่ยืนนิ่งราวกับรอคำตัดสิน
“นี่คือที่อยู่บ้านเกน ที่คนขับรถรายงานมาให้แม่” น้ำเสียงเธอนิ่งแต่แฝงความอ่อนโยน
“แล้วก็รูปถ่ายที่เขาแอบถ่ายมา”
คีย์เอื้อมมือไปรับ กระดาษที่มีลายมือเขียนที่อยู่ เขากำไว้แน่นในฝ่ามือ สายตาคมกวาดมองรูปถ่ายทันที
ภาพผู้หญิงร่างบางยืนอยู่หน้าบ้านไม้เรียบง่าย ข้างๆ มีพ่อแม่ของเธอและน้องสาวยืนยิ้มให้กล้อง
ท้องฟ้าและแสงแดดอบอุ่นตัดกับรอยยิ้มที่ซ่อนความอ่อนแรงของเกน
หัวใจคีย์เหมือนถูกบีบแน่น น้ำตาที่ไม่เคยยอมไหลรื้นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
คุณลัดดายกมือแตะไหล่ลูกชายเบาๆ แล้วเอ่ย
“ไปตามเมียกับลูกกลับมาเถอะคีย์ คราวนี้อย่าปล่อยให้น้องต้องร้องไห้อีก”
คีย์ก้มหน้าลงแน่นิ่ง กำแผ่นกระดาษกับรูปถ่ายไว้แนบอก เสียงทุ้มพร่าดังขึ้นราวกับคำสาบาน
“ผมสัญญา
