ห้องโดยสารชั้นธุรกิจเงียบสงบ มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ดังหึ่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอ
คีย์เอนกายพิงเบาะ หลับตาแน่นิ่ง หลังจากที่เขาโหมงานหนักหน่วงมาตลอดหลายวัน
สีหน้าของเขาเหมือนเพิ่งได้ปลดภาระลงชั่วคราว ริมฝีปากที่เคยขบแน่นผ่อนคลายลงจนแทบดูเหมือนคนละคน
แต่สายตาของนนท์กลับไม่ละไปไหน เขามองใบหน้าที่หลับตาอยู่ข้าง ๆ อย่างครุ่นคิด
ก่อนจะสูดหายใจลึก ความลังเลสั่นสะท้านอยู่ในอก
สุดท้ายเสียงทุ้มของเขาก็ดังขึ้น เบาราวกับกลัวว่าคนทั้งลำจะได้ยิน
“พี่คีย์”
คีย์ไม่ลืมตา แต่คิ้วกระตุกเล็กน้อยกับน้ำเสียงจริงจังผิดปกติของอีกฝ่าย
“ผมว่าพี่ควรรู้ความจริง” นนท์พูดต่อ สายตายังคงจ้องตรงไปข้างหน้า ริมฝีปากเม้มแน่นคล้ายกลืนความลับมาตลอดหลายสัปดาห์
“จริงๆ เกนไม่อยากให้ผมพูด แต่ผมเห็นแก่หลาน”
คีย์ลืมตาในทันที ดวงตาคมหันขวับมาจ้องนนท์ สายตาเต็มไปด้วยความสับสนและแรงกดดันที่ไม่เคยมีมาก่อน
นนท์หันหน้ามาสบตา
