เสียงประกาศต้อนรับผู้โดยสารดังก้องไปทั่วห้องโดยสารชั้นธุรกิจ
คีย์นั่งพิงเก้าอี้ กอดอกแน่น ดวงตาคมกริบจับจ้องไปที่แฟ้มงานบนโต๊ะเล็กด้านหน้า
ข้างๆเขา คือ นนท์ที่นั่งเอนตัวอย่างสบายราวกับกำลังนั่งรถทัวร์ไปต่างจังหวัด ไม่ใช่กำลังจะบินไปเจรจาธุรกิจพันล้าน
“พี่คีย์พักบ้างเถอะ จะจังอะไรขนาดนั้น นนท์แกล้งเอ่ยขึ้น พลางเหลือบตามองเอกสารที่อีกฝ่ายพลิกไปมา
ขึ้นเครื่องปุ๊บก็หยิบงานมาทำเลย ผมยังไม่ทันได้เปิดน้ำส้มเลยนะ”
คีย์เงยหน้าขึ้นช้าๆ สายตาคมกริบแทงเข้าไปทันที เสียงต่ำเย็นเฉียบ
“ฉันมาทำงาน ไม่ได้มาเที่ยวเล่น”
นนท์หัวเราะหึๆ เอียงคอเล็กน้อยเหมือนจะยั่วต่อ “ผมก็ไม่ได้มาเล่น แต่บางทีพี่ก็เครียดเกินไป มันไม่ช่วยให้งานดีขึ้นหรอก”
ทอมที่นั่งถัดไปถึงกับหันมามองทั้งคู่ พลางพึมพำเบาๆ ให้เบสท์ข้างๆ ได้ยิน
“เริ่มแล้วเว้ย ไฟท์นี้ยาวแน่”
“กูขอนั่งเครื่องบินแบบสงบๆ ไม่ได้เหรอวะ ไม่น่ามากับพวกมันสอง
