เช้าวันถัดมา ตลาดเช้าที่อำเภอคึกคักกว่าทุกวัน ทั้งเสียงเรียกลูกค้า
เสียงแม่ค้าตรงมุมแผงผักกลับมีเสียงหนึ่งดังเจื้อยแจ้วกว่าทุกเสียง
“โอยยย พวกเอ็งรู้ยัง? หนูเกนลูกครูวิชาญน่ะ กลับบ้านคราวนี้เพราะ ท้อง! ฉันเห็นกับตาเลยนะ อยู่ ๆ ก็วิ่งไปอาเจียนหน้าบ้าน!”
แม่ค้าคนหนึ่งตาโตทันที “จริงเหรอป้า!?”
ป้าสมพรยกคางขึ้นอย่างภาคภูมิ สีหน้ามีประกายสนุกปนสะใจ “จริงสิยะ! ป้าเห็นเองกับตา วันนั้นอ้วกซะยืนไม่ไหว
แถมไม่มีผู้ชายตามมาด้วยสักคน เห็นมั้ย? ท้องไม่มีพ่อน่ะสิ!”
เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบๆ ผู้คนเริ่มพากันกระซิบกระซาบ บางคนถึงกับส่ายหน้า บางคนทำตาโตราวกับได้ฟังเรื่องเด็ดที่สุดของเดือนนี้
“ตายจริง ลูกครูสุรีย์นะหรอ ครอบครัวนี้ก็ออกจะน่ารัก เป็นครูทั้งบ้าน ทำไมถึงปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้”
“แหม…อุส่าห์ส่งลูกไปเรียนถึงกรุงเทพ ก็นึกว่าจะได้ดิบได้ดี แต่กลับมาดันท้องไม่มีพ่อกลับ”
ข่าวลือแพร่กระจาย
