เช้าวันเสาร์ที่บ้านของเกน กลิ่นดอกไม้จากสวนหน้าบ้านลอยเข้ามาพร้อมกับลมเย็นๆ จากภูเขา
ในครัวครูสุรีย์กำลังยืนหั่นผัก เตรียมกับข้าวง่ายๆ สำหรับมื้อเช้า น้องแก้มก็วิ่งวุ่นไปมา เสียงหัวเราะสดใสดังก้องไปทั่วบ้าน
เกนเดินเข้ามาช่วยจัดโต๊ะ รอยยิ้มบางบนใบหน้าเหมือนปกติ แต่จู่ๆ กลิ่นน้ำพริกที่แม่ตำไว้ก็ลอยมาตีจมูก ความรู้สึกมวนท้องแล่นขึ้นอย่างกะทันหัน
“อึก” เกนยกมือปิดปากทันที สีหน้าซีดเผือด ก่อนรีบวิ่งออกไปยังลานหน้าบ้าน
เสียงแม่เรียกตามมาด้วยความตกใจ
“เกน! เป็นอะไรลูก?”
ครูวิชาญที่กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์รีบวางลง วิ่งตามไปพร้อมภรรยา
น้องแก้มเบิกตากว้าง วิ่งตามหลังมาอย่างตกใจไม่แพ้กัน
ที่ลานหน้าบ้าน เกนก้มลงอาเจียนจนตัวสั่น น้ำตาคลอด้วยความทรมาน เธอพยายามปฏิเสธเสียงสั่นเครือ
“เกน ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่ แค่เวียนหัวเฉยๆ”
แต่สายตาของครูสุรีย์จับจ้องลูกสาวนิ่ง ความสงสัยลึกๆ ในใจผุดขึ้นอย่างไ
