เช้าวันใหม่ บรรยากาศภายในห้องก็ยังคงเต็มไปด้วยความเงียบ
นลินตัดสินใจเก็บเสื้อผ้าท่ามกลางความเงียบเชียบเเล้วเเอบออกจากห้องเขาไปตั้งเเต่ยังไม่สว่าง
เธอเลือกไปเคาะห้องของ ครีมมี่ เพื่อนสนิทที่พร้อมซัพพอร์ตเธอเต็มที่
นลินพยายามกลั้นน้ำตาขณะเก็บของ ส่วนเจฟฟี่อาจจะยังคิดว่า "เดี๋ยวเธอก็หายโกรธ" จนกระทั่งเห็นห้องว่างเปล่า
ฮือ... " ครีม พี่เจฟทำฉันเจ็บอีกเเล้ว "
"แกไม่ต้องร้องนะนลิน อยู่ที่นี่แหละ เดี๋ยวฉันจัดการไอ้พี่เจฟฟี่ให้เอง!"
างด้านเจฟฟี่ตื่นมาเขาก็เปิดประตูห้องนอนเข้าไปหาเธอเผื่อว่าน้องลินจะยอมคุยด้วย
เเต่กลับกายเป็นว่าภายในห้องเงียบสงัด ไท่มีนลิน ไม่มีเสื้อผ้า น้องหนีเขาไปเเล้ว
ร่างสูงทรุดตัวลงนั่งฮวบกับพื้นห้องมือหนายกขึ้นกุมศรีษะ
"ทำไมไม่ฟังพี่บ้างน้องลิน "
เช้านี้เขาไปเรียนตามปกติ สีหน้าที่ไม่ค่อยสดใส ทำให้ตูนเเละไนท์ถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง
"เป้นอะไรไอ้เจฟ หน้าตาม
