หลังจากคืนที่ดื่มหนัก เจฟฟี่พาร่างกายที่ซูบซีดมาดักรอนลินที่หน้าหอพักเหมือนทุกวัน ท่ามกลางแดดบ่ายที่ร้อนจัด เขายืนพิงกำแพงด้วยท่าทางโอนเอน ใบหน้าแดงก่ำเพราะพิษไข้จากการดื่มจัดและพักผ่อนน้อย
นลิน เดินออกมาจากหอพร้อมกับ ครีมมี่ เธอเห็นเขาจากระยะไกล หัวใจกระตุกวูบเมื่อเห็นสภาพคนรักเก่าที่ดูเหมือนคนกำลังจะล้ม
"น้องลิน... พี่มารับ... กลับห้องของเรากันเถอะนะ พี่คิดถึงเราใจจะขาดอยู่เเล้ว "
เสียงของเจฟฟี่แหบแห้งจนแทบหายไปในลำคอ
"กลับไปเถอะค่ะพี่เจฟฟี่ ลินบอกแล้วไงว่าเราไม่มีอะไรต้องคุยกัน"
นลินพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น แม้ในใจจะอยากเข้าไปพยุงแค่ไหนก็ตาม
"แค่... แป๊บเดียว.. ได้ไหมครับ พี่ขอละ."
เจฟฟี่พยายามก้าวเข้าหาเธอ แต่โลกทั้งใบกลับหมุนคว้าง ร่างสูงหนาทรุดฮวบลงต่อหน้าต่อตาเธอ
"พี่เจฟฟี่!"
นลินหลุดปากตะโกนด้วยความตกใจ เธอถลาเข้าไปรับร่างเขาไว้จนตัวเองเกือบจะล้มไปด้วย ตัวเขาร้อ
