หลังจากที่เจ้าตัวเล็กหลับไปแล้ว นลินพยายามพยุงตัวลุกขึ้นมาดูแผลที่ไหล่ของเจฟฟี่ เธอจัดเตรียมอุปกรณ์ทำแผลพลางมองดูใบหน้าสามีที่หลับตาลงด้วยความล้า
"เจ็บมากไหมคะ?
นลินถามเบาๆ ขณะค่อยๆ ลอกผ้าพันแผลที่ซึมเลือดออก
เจฟฟี่ลืมตาขึ้นมองเธอด้วยแววตาอ่อนแรง
"เจ็บครับ... แต่เจ็บแค่ที่แผล มันเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บที่พี่ทำไว้กับลิน"
นลินนิ่งไป มือที่ถือสำลีสั่นเล็กน้อย
"ลินยังไม่ได้บอกนะว่าจะยกโทษให้พี่ร้อยเปอร์เซ็นต์ พี่ต้องพิสูจน์ตัวเองอีกมาก... แต่ที่ลินยอมให้พี่อยู่ตรงนี้ เพราะลินไม่อยากให้ลูกไม่มีพ่อ และลินเอง... ก็ไม่อยากโกหกตัวเองว่าลินลืมพี่ได้แล้ว"
เจฟฟี่คว้ามือบางขึ้นมาจูบเบาๆ
"แค่โอกาสเดียว... พี่ก็จะรักษาไว้ด้วยชีวิตครับ พี่จะใช้เวลาทั้งชีวิตที่เหลือทำให้นลินเห็นว่าพี่เปลี่ยนไปแล้วจริงๆ"
ห้องพักฟื้นที่กว้างขวางขึ้น ถูกตกแต่งด้วยลูกโป่งและกระเช้าดอกไม้หรูหรา
เสียงประต
