หลังจากที่สายฟ้าเดินออกไปความอยากรู้ของที่รักก็กลับมาอีกครั้ง เธอไม่รีรอถามพ่อแม่ทันทีทันใด “พ่อคะแม่คะ แล้วแม่ของน้ำว้าทำไมไม่มาด้วยคะ เธออยู่บ้านด้านหลังเพียงแค่ไม่เดินมาหรือว่ายังไงคะ”
ไทเกอร์มองหน้าน้องหนูแล้วหันมาบอกกับลูกสาว “แม่ของน้ำว้าเสียเมื่อสามเดือนก่อน พ่อก็เลยให้สายฟ้ากับน้ำว้ามาอยู่ที่นี่”
“น่าสงสารน้ำว้านะคะ เสียแม่ตั้งแต่ยังเด็กเลย” ที่รักเอื้อนเอ่ยด้วยใบหน้าแสนซื่อตามประสาคนจำเรื่องราวใด ๆ ไม่ได้ ก็เด็กคนหนึ่งที่ขาดแม่ย่อมน่าสงสารเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว แต่ดูเด็กหญิงน้ำว้าก็สดใสร่าเริงดี สงสัยจะได้ความรักความอบอุ่นจากพ่อมาเติมเต็ม
“บางคนมีพ่อแม่ใช่ว่าจะรู้สึกดีนะที่รัก ไม่มีอาจจะดีกว่า” ข้างกายพูดออกมาตามที่ใจคิด มือใหญ่ยกขึ้นมาลูบที่หลังมือของที่รัก นั่งลูบคลำมือเธอไปมา “อย่างพี่ไงมีพ่อแม่ใช่ว่าจะดี ที่รักก็รู้ว่าบ้านพี่เน่าแค่ไหน”
“เอ่อ หิวจังเลยค่ะ” ที่รักเปลี่ยนเ
