“หนูสกปรก” เสียงทุ้มของชายหนุ่มพึมพำเมื่อเดินมาถึงห้องศิลปะของตนเองแล้วเห็นประตูห้องแง้ม เขาและที่รักไม่เคยที่จะพลาดเรื่องปิดล็อกประตูห้องนี้ เขาย้ำที่รักเสมอและภรรยาไม่เคยพลาดสักครั้ง
ตึง! เสียงปิดประตูดังลั่นด้วยความไม่พอใจที่มีคนบังอาจเข้ามาในห้องต้องห้าม
“พิ พี่ข้าง…” หญิงสาวสะดุ้งเฮือกทันทีที่ได้ยินเสียงประตู ใจเธอหล่นลงพื้น ไม่คิดว่าเจ้าของห้องนี้จะกลับมา ไหนแม่บ้านคุยกันว่าเขาจะไปค้างบ้านภรรยา ทำไมเขามาอยู่ที่นี่
“…” ข้างกายมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยใบหน้านิ่งเรียบ ในมือเธอกำลังแตะภาพวาดชิ้นโบว์แดงของเขา ภาพที่ไม่มีใครเคยเห็น แม้แต่ภรรยาก็ยังไม่เคยเห็นสักครั้ง
“คือลิแค่มะ…”
“หุบปาก! ฉันบอกให้เธอพูดหรือไง ยัยหนูสกปรก” สายตาชายหนุ่มจ้องเขม็งที่มือเล็กของหญิงสาว มือเธอแตะอยู่ภาพวาดของเขา
มะลิรีบเอามือออกในทันที นั่นทำให้ข้างกายเดินเข้าไปใกล้ แล้วเอื้อนเสียงไพเราะออกมาพร้อมฝ่ามือลูบไล้
