“น้องน้ำว้าไม่ได้มาด้วยเลย” เสียงที่รักพูดในรถขณะที่รถกำลังขับตามท้องถนน น้องหนูไม่อยากให้น้ำว้ามาด้วยเพราะอากาศที่ร้อนอบอ้าว สายฟ้าก็เห็นด้วย โดยปกติถ้าหากเขาจะออกมาหาซื้อดอกไม้ต้นไม้ไปปลูกเด็กหญิงน้ำว้าจะอยู่กับน้องหนู วันนี้ก็อยู่กับน้องหนูเช่นกัน
“อากาศมันร้อน ไม่มาดีแล้วครับ” เขารู้ดีการอยู่กับน้องสองคนไม่ใช่เรื่องดี แต่ถ้าปฏิเสธน้องก็จะเกิดความสงสัย คิดแค่ว่ามันเป็นเวรกรรมก็แล้วกัน เพราะที่ผ่านมาเขาทำกับน้องหนักเกินจะให้อภัย ทว่าที่รักคนนั้นก็ยังพร้อมให้อภัยพร้อมให้โอกาสเสมอ ให้จนคนรับละอายใจ
“น้องน้ำว้าน่ารักมากเลยนะคะ แกเลี้ยงยากไหมคะ” ที่รักพยายามหาเรื่องคุย ยิ่งอยู่ใกล้ก็รู้สึกเหมือนคุ้นเคยกับคนคนนี้เหลือเกิน ทว่าท่าทีของคนที่บ้านและสายฟ้าคล้ายพยายามปกปิด เธอจึงคิดจะหาคำตอบด้วยตัวเอง
“ไม่ครับ”
“อ่อ” แต่การถามคำตอบคำทำให้ที่รักไม่กล้าที่จะถามต่อ ชายหนุ่มชอบนิ่ง ทำเหมือนไม่อยา
