(ที่รัก: โทรทำไมคะ) แล้วฉันก็เลือกกดไปถามแทนการโทรหา ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมไม่กล้าตัดขาดเขาตรง ๆ
(สายฟ้า: เป็นห่วงครับ) เขาตอบกลับมาเร็วมาก แต่ว่าเป็นห่วงเหรอ ในฐานะอะไรล่ะ พูดให้ฉันตัดใจแล้วพิมพ์มาว่าห่วงใย นี่เขาต้องการให้ฉันรู้สึกยังไง
(สายฟ้า: ทำไมเงียบครับ คุณหนูเป็นอะไร)
(ที่รัก: ฉันไม่เข้าใจว่าฉันควรรู้สึกยังไง ก่อนหน้านี้คุณทำห่างเหิน แล้วคราวนี้อะไรคะ ฉันสับสน คุณต้องการอะไรกันแน่)
ครืด ครืด…
รอบนี้เขาโทรเข้ามา ฉันจึงกดรับสายแล้วเงียบ “…”
(คุณหนูครับ)
“ค่ะ”
(ผมขอโทษ) จะขอโทษอะไรฉันนัก ขอโทษเรื่องอะไร (ผมผิดเอง ผมผิดทุกอย่าง)
“เมื่อก่อนแทนตัวว่าผมเหรอคะ”
(เปล่าครับ)
“งั้นแทนว่าอะไร”
(…)
“…”
(พี่…เมื่อก่อนแทนตัวว่าพี่)
“ทำไมไม่ทำแบบเมื่อก่อน”
(ผมไม่กล้า ผมไม่กล้าเอื้อมขนาดนั้น)
“ที่รักก็แค่คนธรรมดา พี่สายฟ้าจะให้ที่รักสูงส่งแค่ไหน เราก็คนเหมือนกัน ตายได้เหมือนกั
