ฉันรู้สึกตัวอีกครั้งมองรอบ ๆ ห้องเป็นห้องนอนของบ้านหลังใหม่ ทว่าใบหน้าที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ทำเอาฉันตกใจ “มาได้ไงคะ”
“พี่เรียกมาเอง ไม่รู้อะ พี่ทำอะไรไม่ถูก ไม่กล้าพาไปโรงพยาบาล ไม่กล้าบอกพ่อแม่เธอด้วย กลัวโดนด่า ก็เลยเรียกเขามา” พี่ข้างกายพูดแทรกเข้ามา
“แล้วหน้าพี่” ใบหน้าของพี่ข้างมีรอยแผลที่มุมปาก
“โดนเจิมนิดหน่อย ไม่ต้องห่วงพี่ เราอะเป็นยังไง พี่ขอโทษนะ แต่ก็ไม่หนักเท่าพี่คิดไว้”
“มึงนี่มัน…” คนที่นั่งข้างฉันกำลังจะลุกไปจัดการกับพี่ข้างกาย
“พอเลยพอเลยให้ทีเดียวเท่านั้น อย่าคิดมาแตะต้องใบหน้าหล่อเหลาของกูอีก” พี่ข้างกายเขาชี้หน้าพี่สายฟ้าแล้วก็หันมามองฉัน “ว่าไงครับ น้องเป็นไงบ้าง”
ฉันไม่ได้ตอบ แต่หันมองคนข้าง ๆ เขากำลังสบตาฉันอยู่เช่นกัน “พี่ขอโทษนะ” คือสิ่งที่พี่สายฟ้าพูด เมื่อมองสบตากันอยู่ครู่ใหญ่
“ช่างมันเถอะค่ะ มันนานแล้ว” ใช่ ฉันจำได้ จำได้หมดทุกอย่าง ทุกอย่างเลยจริง ๆ
“แต่มั
