Chapter : 17
“อึ๊ก! พ่อคะ...หนะ—หนู...หายใจ...ไม่ออก...”
ด้วยความตื่นตัวที่แล่นพล่านขึ้นมาในทันทีทันใด จันทร์เจ้าแทบจะล้มลงไปบนเคาเตอร์ครัว โชคดีหรือไม่ก็ไม่แน่ใจ คุณชาญที่บีบคอเธออยู่ พยุงเธอไว้ด้วยมือที่ยังคงกำรอบลำคอเล็ก ๆ นี้ ทำให้เธอไม่ทรุดตัวลงไป
หญิงสาวนำมือข้างหนึ่งขึ้นมาเพื่อที่จะประคองมือของคุณชาญไว้อีกทีเพื่อความรู้สึกปลอดภัยที่เพิ่มขึ้น เธอรู้สึกผะอืดผะอมเป็นอย่างมากในเวลานี้จากหลาย ๆ อย่าง
“ที่ทำแบบนี้ก็จะให้หนูหายใจไม่ออกไง เล่า...ทนไว้” เขากล่าวตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำขณะที่กัดฟันกรอด บีบคอเธอแน่นขึ้นกว่าเดิม พร้อม ๆ กับที่กระแทกกระทั้นเธออย่างโหดเหี้ยมขึ้นถึงขีดสุด จนตัวเขาเกร็งไปหมด นั่นทำให้เห็นได้ถึงร่างที่เปี่ยมไปด้วยมัดกล้ามของเขา
คุณชาญเป็นชายวัยกลางคนที่ยังคงรักษาร่างกายได้อย่างยอดเยี่ยม ผิวสีเนื้อออกไปทางขาวผ่องดูสุขภาพดีเนียนละเอียดรับกับโครงหน้าคมเข้ม จมูกโด่ง
