"คุณจะไปไหนนะ?" หญิงสาวถามซ้ำเพราะเธอคิดว่าตัวเองฟังผิด
"กลับไปหาคุณพ่อ" จบคำพูดชายหนุ่มก็รีบเดินออกจากห้องมา
"หยุดนะ!!" พิมพ์ญาดารีบเดินตามหลังมา โชคดีที่เสื้อผ้าของเธอยังอยู่ นอกจากกางเกงชั้นในที่ถูกเขาถอดออกไปแล้วเขาก็ยังไม่ถอดชิ้นอื่นอีก
มุมปากสุขายะกระตุกยิ้มขึ้นมาแบบพอใจ แต่ก็ไม่ได้หยุด เขายังเดินลงบันไดมา
"คุณยะ..หยุดเดี๋ยวนี้นะ" หญิงสาวเดินตามหลังมา..ถึงแม้ว่าสุขายะจะเดินไม่เร็วแต่ขาของเขายาวกว่า เธอก็เลยเดินตามไม่ทัน
"ยะคะ" ชมพู่แอบเห็นสุขายะนั่งแท็กซี่เข้ามาตั้งแต่แรกแล้ว พอเขาลงรถได้ก็รีบเข้าบ้านไป เธอก็เลยไม่มีโอกาสเข้ามาทักทาย แต่ชมพู่ก็ยังเฝ้าอยู่แถวหน้าบ้านจนได้จังหวะ
"ชม?"
ตอนที่สุขายะเผลอ ชมพู่รีบวิ่งเข้ามาสวมกอดเขาไว้แน่น ชายหนุ่มตกใจรีบมองหันกลับไปด้านหลังดูว่าภรรยาตามมาถึงไหนแล้ว
"ชมเองค่ะ ที่รัก" ชมพู่ยิ้มหวาน พร้อมกับแนบใบหน้าลงที่อกของชายหนุ่ม
"ชมปล่อยผม" สุ
