"คุณยะ!!"
"หืม" ชายหนุ่มไม่สนใจแล้วว่าเธอจะพูดอะไร เขาพาเธอขับรถออกมาจากบริษัท มุ่งหน้าที่จะกลับบ้าน
"คุณทำอะไร เล่นเป็นเด็ก ๆ ไปได้" หญิงสาวตำหนิเขาทั้งคำพูดและสายตา
"เด็ก ๆ เขาไม่ทำอะไรกันแบบนี้หรอก" ชายหนุ่มกระตุกยิ้มที่มุมปาก ยังไงวันนี้เขาก็จะไม่ทนอีกแล้ว เพราะตั้งแต่ชมพู่เสีย พวกเขาก็มัวยุ่งกับงานศพของชมพู่ จนไม่มีเวลาให้กันและกัน
"อีกไม่กี่ชั่วโมงก็ถึงเวลาเลิกงานแล้ว คุณกลับไปที่ทำงานเดี๋ยวนี้นะ! ไม่มีใครอยู่บริษัทด้วย" พิมพ์ญาดาหมายถึงว่า พี่ชายของเขาก็ไม่เข้าบริษัทมาหลายวันแล้ว
"คนงานเป็นร้อยเป็นพันจะไม่มีใครอยู่ได้ยังไง"
"คนงานพวกนั้นเขาจะดูแลดีเท่าเจ้าของไหม? คุณโตแล้วนะคุณสุขายะ" พิมพ์ญาดากอดอกหลังพิงเบาะรถหน้าบูดบึ้ง ทำให้เขารู้ว่าเธอพูดจริงไม่ได้แค่พูดเล่น
"ตกลงผมมีเมียหรือมีแม่เพิ่มอีกคนเนี่ย" สุขายะพ่นลมหายใจออกมาแบบขัดใจ
เย็นวันเดียวกัน.. ที่บ้าน
ที่จริงเมื่อตอนบ่
