"ชม..ยืนอยู่นิ่ง ๆ ก่อนนะ" สุขายะกลัวว่าชมพู่จะก้าวออกมา เดี๋ยวก็ถูกเศษที่แตกทิ่มเข้าไปอีก
"เจ็บค่ะ" ชมพู่พูดแบบเสียงสั้น ๆ เหมือนเธอเจ็บปวดมาก
สุขายะรีบอุ้มเธอออกมาจากเศษถ้วยที่แตก พาไปวางลงโซฟา ส่วนแม่บ้านก็รีบเก็บกวาด
ทุกอย่างที่เขาทำมันอยู่ในสายตาพิมพ์ญาดาทั้งหมด และตอนนี้เธอรู้สึกเจ็บจี๊ดเข้าไปถึงทรวง เขากล้าทิ้งเธอไว้ตรงนี้ แล้ววิ่งไปช่วยผู้หญิงอีกคน ชาตินี้เขาคงลืมผู้หญิงคนนั้นไม่ได้..แล้วเรายังจะอยู่แบบนี้ได้อีกเหรอ
พอทำแผลให้ชมพู่เสร็จ สุขายะนึกขึ้นได้ว่าเขาวางพิมพ์ญาดาไว้ตรงบันได ชายหนุ่มรีบหันไปมองแต่ตอนนี้เธอไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว
"คงไม่เป็นอะไรมากแล้ว เดี๋ยวผมจะให้ป้าไปส่งคุณที่บ้าน" ชายหนุ่มกำลังจะลุกขึ้นจากโซฟา แต่ถูกชมพู่คว้าแขนไว้ก่อน
"ชมอยากให้ยะไปส่งค่ะ ตอนนี้คุณยายังไม่กลับบ้านเลย" ชมพู่ออดอ้อนสุขายะ แต่ชายหนุ่มจับมือของเธอออก แล้วเขาก็เดินขึ้นบ้านไปโดยที่ไม่หันหลังกล
