พอได้ยินสิ่งที่ชมพู่พูดออกมา สายตางามที่เจือปนไปด้วยน้ำตาคู่นั้น ได้ตวัดมองกลับมาที่ชายหนุ่มร่างสูง ตอนนี้เขายืนอยู่ตรงหน้า
"เรื่องมันเป็นแบบนี้เองเหรอคะ ไม่เป็นไรค่ะ ยังไงฉันก็ยกชัยชนะให้คุณไปแล้ว คุณจะย่ำยีมันยังไงก็เชิญ" ความรู้สึกที่ถูกตบหน้ากลางสี่แยกไฟแดง มันยังน้อยกว่าความรู้สึกตอนนี้ของเธอ ไม่ใช่แค่ถูกตบแล้วล่ะ คิดว่าสิบล้อเบรกแตกวิ่งมาเหยียบทับซ้ำมากกว่า
"พิมพ์ญาดา" ทำไมเห็นท่าทางของเธอแบบนั้น เขาถึงรู้สึกใจไม่ดี ถ้าเป็นแต่ก่อนคงสะใจมาก ที่เหตุการณ์นี้เกิดขึ้น เธอจะได้ไปจากชีวิตของเขาสักที แต่ทำไมตอนนี้ ถึงเป็นห่วงความรู้สึกของเธอนัก
"ฉันขอตัวออกไปทำงานก่อนนะคะ" จะอยู่ต่อไปทำไมให้เขาเหยียบย่ำ หญิงสาวพยายามทำตัวให้ปกติที่สุด
"เดี๋ยวก่อนสิ" มือหนาเอื้อมไปฉุดคนตัวเล็กไว้ เขาอยากจะอธิบายอะไรให้เธอฟังหลายอย่าง แต่ไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง
"คุณยังไม่ทานข้าวอีกแล้วใช่ไหมคะยะ นี่ก็เที่ยง
