สามวันหลังต่อมา วสันต์กลับมาทำงานที่ผับต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ใครถามถึงสาเหตุเขาก็บอกแค่ว่าป่วยเท่านั้น
ในวันที่ขับรถมาส่งเธอหน้าผับ เจ้าหมาพยศบอกว่าจะไปคุยกับพ่อแม่ให้พวกท่านช่วยเรื่องของเธอ ทว่ากลับไร้การติดต่อจากอีกฝ่ายตลอดช่วงเวลาที่หยุดงานไป ยอมรับว่าการเงียบหายของเขาสร้างความหวาดระแวงให้เธอไม่น้อย
เธอกลัวว่าจะถูกหลอกให้ความหวัง อีกฝ่ายอาจจะเอ่ยปากช่วยเหลือ เพราะแค่หวังกินฟรีเธอในวันนั้นก็ได้
สุดท้ายเจ้าของผับสาวจึงไม่อาจนั่งใจเย็นรอเขาขึ้นมาหาอย่างเช่นทุกครั้ง เฌอริตาตัดสินเดินผ่านบอดีการ์ดบนชั้นสามตนเอง ทำทีลงไปตรวจตราดูร้านชั้นสองและชั้นหนึ่ง ทันทีที่รองเท้าส้นเข็มสีแดงแตะลงบนพื้นชั้นหนึ่ง ทุกสายตาต่างก็หันมาจ้องเธอเป็นตาเดียว
เดรสสั้นปาดไหล่ข้างเดียวสีแดงเข้ากับรองเท้า ความยาวเหนือเข่าหนึ่งคืบ เจ้าของทรงผมฮิเมะสีดำขลับเดินสับสะโพกไปยังบาร์เหล้า ซึ่งเป็นสถานที่ทำงานของวสันต
