7
- ปม?–
เจเดนถึงกับพูดไม่ออก เพราะแพรวจริงจังกับคำพูดมาก ๆ เขาตัดสินใจนอนราบลงโซฟาก่อนจะหลับตา แพรวเองลุกไปยกเก้าอี้ที่อยู่ไม่ไกลมานั่งใกล้ๆ ก่อนจะสวมถุงมือยางเริ่มเย็บแผล
เธอค่อย ๆ เย็บแผลอย่างเบามือด้วยสายตาจริงจัง โดยที่สายตามุ่งแต่รอยแผลเหนื่อยคิ้วของเขา จนไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้ คนที่เธอกำลังเย็บแผลให้นั้นกำลังจ้องมองเธออยู่
วงแขนเล็กปาดเหงื่อที่ไหลของดวงหน้าหวาน สายตาที่มุ่งมั่นกับการเย็บแผลอย่างตั้งใจพาลทำให้คนถูกรักษารู้สึกอุ่นใจลง แม้จะรู้สึกเจ็บเมื่อโดนเข็มทิ่ม แต่เพราะความตั้งใจของเธอทำให้เอากัดฟันผ่านพ้นไปด้วยดี
“เจ็บมั้ยคะ” เสียงหวานเอ่ยถามแต่สายตายังจ้องที่มือและแผลที่กำลังเย็บเกือบเสร็จอยู่
“ไม่...” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยตอบ
“เสร็จแล้วค่ะ” จนละความสนใจบนใบหน้าเขาก่อนถอดถุงมือยางสะบัดมือไปมาด้วยความเหนื่อยอ่อน
ส่วนเจเดนที่นอนอยู่ก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งมองคนตรงหน้า
“เหมือนคนไม่
