6. ชายคิ้วบาก

6 - ชายคิ้วบาก – เอ็ดเวิร์ดพาแพรวมาถึงถิ่นของพวกเขา ซึ่งเป็นฐานจุดศูนย์รวมการนัดพบของของกลุ่มอิทธิพลของสามตระกูลใหญ่รวมกัน และตอนนี้ตกทอดมาสู่ยุคของทายาทอย่างรุ่นใหม่ ซึ่งประกอบกันไปด้วยสามคน อย่างเอ็ดเวิร์ด เจเดนและมาตินนั้นเอง พื้นที่โดยรอบถูกล้อมรอบไปด้วยบอดี้การ์ดถืออาวุธ ทำเอาแพรวที่เคยเห็นอันธพาลทั่วไปตามเมืองนั้นคือมาเฟีย แต่มันไม่ใช่เลยพวกนั้นก็แค่กุ๊ยตามถนนเท่านั้น คำว่ามาเฟียจริง ๆ มันยิ่งใหญ่มากไปกว่านั้นจริง ๆ และคิดไม่ถึงว่าตระกูลของตายายของเธอจะมีอิทธิพลมากมายขนาดนี้ รถของเอ็ดเวิร์ดเข้าไปในฐานโดยง่าย เมื่อรถจอดก็มีลูกน้องมากมายตั้งแถวรับ “ยินดีต้อนรับครับ นายท่านครับ” ทุกคนโค้งคำนับกล่าวอย่างเคย แต่เมื่อเห็นแพรวลงจากรถมาด้วยกลับสร้างความงุนงงต่อพวกเขาเพราะฐานลับแห่งนี้มีกฎห้ามผู้หญิงเข้า ทำให้นี่เป็นครั้งแรกที่มีผู้หญิงเข้ามา “ท่านครับ คนนี้คือ...” “หลานกู ต่อจากนี้ให้ความเคารพเธอด้วย” “ครับ” พวกเขาเหล่านั้นขานรับ ก่อนจะหันหน้าไปทางแพรวซึ่งตอนนี้เธอเองก็ยืนตัวแข็งทื่อไม่ต่างกัน “ยินดีตอนรับครับ คุณหนู” “คะ?...ไม่ต้องมีพิธีรีตองมากก็ได้ค่ะ” “พวกมึงพากูไปหาคนบาดเจ็บ หลานกูจะรักษาให้” “ครับ” เมื่อเข้ามาถึงด้านใน แพรวก็ถึงกับตกใจ เพราะมีคนบาดเจ็บไม่น้อยเลยจนเธอเท้าสะเอวหันไปค้อนใส่อาตัวเอง “อาคะ นี่มันอะไรกันทำไมไม่พาไปโรงพยาบาล” “ก็พวกมันไม่ไป” “ไม่ไป ???” “พวกมันบอกเสียศักดิ์ศรี” “เหี้ยอะไรเนี่ย” แพรวสถบหยาบออกมาจน เอ็ดเวิร์ด กับมาตินที่เดินเข้ามาพอดีถึงกับสะดุ้ง อย่างเอ็ดเวิร์ดเองถึงจะรู้ว่าแม้แพรวจะก๋ากั่นแค่ไหนแต่ไม่เคยที่จะพูดหยาบเลยสักครั้ง แถมมักจะอ้อนเขาเสมอ แพรวเองก็รู้ตัวว่าทำตัวหยาบคาย แต่เมื่อเธอมองในมุมของการเป็นหมอแล้วมันอดไม่ได้จริง ๆ “ใจเย็น ๆ พวกมันทำตามที่หัวหน้ามันสั่ง” “แล้วไม่ใช่อาเหรอคะที่เป็นหัวหน้า” “มันก็ใช่ แต่พวกนี้มันอยู่ภายในการดูแลของเจเดนมัน” “...” แพรวถึงกับขมวดคิ้วกอดอก เครียด “พวกมาเฟียนี่รักศักดิ์ศรีจนสร้างความลำบากให้หมอรึไง กะจะเอาปางตายแล้วค่อยมางั้นเหรอ” เธอสถบพูดออกมาเป็นภาษาบ้านเกิด ซึ่งคนอื่น ๆ คงฟังไม่ออกนอกจากเอ็ดเวิร์ด “ใจเย็นแพรว ตอนอาเห็นอาก็รีบเรียกเรามานี่ไง รีบช่วยพวกมันก่อน” “ค่ะ...ค่ะ” แพรวรับคำก่อนจะค่อย ๆ ทำแผลให้แต่ล่ะคน แม้ตอนนี้ร่างกายเธอจะเหนื่อยสุด ๆ แทบไม่ได้นอนเท่าที่ควร แต่เมื่อมีคนบาดเจ็บมา เธอก็ไม่สามารถทิ้งพวกเขาได้จริง ๆ เพราะจรรยาบรรณของเธอ กว่าจะเคลียร์ตรงนี้เสร็จเธอก็แทบจะหมดแรง นั่งลงโซฟาด้วยร่างที่เบาหวิว แต่แล้วอาของเธอก็เอ่ยขึ้น “แพรวเหลืออีกคน” “ห๊า...ยังมีอีกเหรอคะ” “อืม แต่คนนี้ยากหน่อย มันเป็นหมาบ้าด้วย มันไม่ยอมให้ใครรักษา” อาของเธอทำหน้าตาร้องขอ แต่มาตินก็ขัดมาก่อน “ไอ้เอ็ด มันจะยอมเหรอวะ แค่หมอผู้ชายมันยังไม่ไป แล้วผู้หญิงมันจะให้ใกล้ระยะ สิบเมตรรึไง” พวกเขาสนทนากัน แต่นั่นก็ทำให้แพรวพอจับใจความได้ ‘ไม่ใกล้ผู้หญิง หรือว่า...’ “พี่เจเดน???” แพรวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเชิงถาม ทำให้เอ็ดเวิร์ดและมาตินหันมาพร้อมกันก่อนจะพยักหน้าหงึก ๆ อย่างพร้อมเพรียง “แล้วพี่เขาอยู่ไหนค่ะ “ในห้องรับรองนอนซมอยู่ในนั่นคนเดียว ให้ตายเถอะมันทำหน้าที่เสี่ยงตายขนาดนั้น ยังมั่นหน้าไปถล่มคู่อริกับคนจำนวนนั้น รอบนี้ได้แผลลึกอีกต่างหาก” “อารีบพาแพรวไปดีกว่าค่ะ” “งั้นตามอามา” เอ็ดเวิร์ดเดินนำแพรวที่ถือกล่องพยาบาล ก่อนจะเคาะประตูสองสามทีแล้วเปิดประตูเข้าไป “ไอ้เจเกูพาหมอมา” เสียงทุ้มเข้มเอ่ยขึ้น ทันใดนั้นเสียงทุ้มต่ำกว่าแหบพร่าก็สถบหยาบส่วนออกมา “กูบอกไม่ต้องไง มึงเสือกจังวะ ไอ้เอ็ด” แต่แทนที่เอ็ดเวิร์ดจะสวนกลับกลับเป็นแพรวเองที่ทนดูภาพของเจเดนไม่ไหว ตามตัวมีรอยแผลถลอกรอยช้ำที่ใบหน้า แต่ที่ดูสาหัสสุดจะเป็นรอยบากที่คิ้วราวกับถูกมีดกรีดจนเลือดเขรอะ ขืนปล่อยไว้คงไม่ดีแน่ และคนไข้ที่เธอเกลียดที่สุดก็ประเภทอวดเก่งทั้งที่สภาพปางตายแบบนี้ “สภาพพี่เจเดนแบบนี้ ยังอวดดีได้อยู่เหรอคะ” เสียงใสแต่แฝงด้วยความแข็งกร้าวขั้นสุดทำให้คนที่นอนอยู่ถึงกับลุกทำตาเข้มมามองก่อนจะเบือนหน้าหนี แพรววางกล่องปฐมพยาบาล ไว้ตรงโต๊ะกลาง ก่อนจะนั่งโซฟาถัดไปจากเจเดนไม่ไกลนัก นั่งไขว้ห้างกอดอกมองตาแข็งสู้เจเดนที่มีท่าที่ขึงขัง “นี่มันอะไรกันวะ” เจเดนเบือนหน้าไปสถบเอ็ดเวิร์ด “ก็ให้แพรวมารักษาให้ไง หลานกูเรียนหมอ ในเมื่อมึงไม่ไว้ใจใคร แต่หลานกูมึงคงไม่ปฏิเสธนะเว้ย สภาพมึงเป็นแบบนี้ แล้วความน่าเชื่อถือแก๊งเราจะเป็นไงวะ ไอ้เจ” เอ็ดเวิร์ดตะคอกสวนทันที “มึงยุ่งไม่เข้าเรื่อง ไอ้เอ็ด” “มึงนั่นแหละ ที่ทำตัวน่ารำคาญ” แพรวที่เห็นท่าไม่ดี แล้วก็หงุดหงิดที่ผู้ใหญ่ตีกันเหมือนเด็กจนเธอทนไม่ไหว ยืนขึ้นยื่นมือห้ามปรามพร้อมเสียงเล็กที่แผดเสียงทำเอาคนฟังชะงักมอง “หยุดเถียงกันเป็นเด็ก ๆ ได้แล้วค่ะ อาเอ็ดวเวิร์ดคะ อาช่วยออกไปทีและก็ห้ามไม่ให้คนอื่นเข้ามาแม้แต่อาเอง ที่เหลือแพรวจัดการเองค่ะ” เอ็ดเวิร์ดได้ฟังแบบนั้นก็ทำหน้าฟึดฟัด แต่สุดท้ายก็ยอมออกไปปิดประตูดังปัง!!! เมื่อเห็นอาตัวเองออกไปแล้วเธอก็หันไปมองคนหน้าคมเข้มที่ตอนนี้นั่งตัวตรงยกเท้าข้างหนึ่งก่ายหน้าขาตัวเองอีกข้าง มือก็พาดไปตามพนักพิงโซฟา แถมยังเงยหน้ามองเพดานเพื่อเบี่ยงสายตาไม่มองเธอ แพรวที่เห็นแบบนั้น ก็ถอนหายใจแรงก่อนจะหย่อนตัวนั่งลงข้าง ๆ เขา “พี่เจเดนช่วยนั่งดี ๆ ทีค่ะแพรวจะทำแผลให้” “ไม่จำเป็น...” เสียงเข้มตอบแต่ก็ยังไม่มองหน้า “ต้องทำแผลค่ะ ไม่งั้นมันจะติดเชื้อ ไม่ก็ เป็นแผลใหญ่ได้” “ช่างมันดิ...” จากที่แพรวนั่งนิ่ง ๆ อยากค่อย ๆ พูดดี ๆ แต่เมื่อคนตรงหน้าไม่ให้ความร่วมมือเธอจึงต้องใช้ไม้แข็งที่ดูไม่สำรวมสักเท่าไหร่ แต่สำหรับคนที่ไม่ชอบเข้าใกล้ผู้หญิงแล้วล่ะก็ มันก็ต้องนำมาใช้ให้เป็นประโยชน์นะสิ เธอเข้าไปนั่งประชิดตัวจนเขาสะดุ้งแต่ไม่ทันได้ขยับไปไหน สองมือเล็กก็กุมใบหน้าคมเข้มนั้นให้หันมองมาหาเธอ นัยน์สีหวานนั้นจ้องเขาพร้อมกับมองไปทั่วไปหน้านั้น “พี่เจเดนช่วยให้ความร่วมมือเถอะค่ะ นอนลงแล้วก็หลับตาแพรวจะเย็บแผล แพรวไม่อยากให้หน้าหล่อ ๆ ที่ตรงสเปกแพรวขนาดนี้ต้องมีรอยไปมากกว่านี้”