ก๊อก... ก๊อก
“เข้ามาได้”
เสียงนุ่มทุ้มของหยวนเฉินดังขึ้นจากภายในห้อง นิ่งขรึมแต่แฝงไปด้วยอำนาจ
เหมยลี่เปิดประตูอย่างระมัดระวัง ก้าวเข้าไปในห้องที่เงียบสงบ แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านผ้าม่านบางๆ ทอดตัวลงบนโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยเอกสารจัดเรียงเป็นระเบียบ หยวนเฉินที่กำลังก้มหน้าพิจารณาเอกสารเงยหน้าขึ้นมามองเธอ ดวงตาคมลึกสะท้อนแสงสลัวของห้อง เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก
เหมยลี่ไม่อาจละสายตาจากรอยยิ้มนั้นได้ มันเป็นรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะเรียบง่าย แต่กลับให้ความรู้สึกบางอย่างที่ลึกลับและซับซ้อน
หยวนเฉินขยับมือเป็นสัญญาณให้บอดี้การ์ดที่ยืนอยู่มุมห้องออกไป พวกเขาไม่พูดอะไร เพียงแค่พยักหน้ารับ แล้วก้าวออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ ราวกับคุ้นชินกับคำสั่งนี้ดี
“ลำบากหรือเปล่า” หยวนเฉินเอ่ยถามเหมยลี่ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เหมยลี่วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะทำงานของเขาตรงที่ว่างอยู่ ส่วนถาดนั้นเธอ
