อยากลองขึ้นห้องแดงไหม

แม้ชีวิตมันจะเฮงซวย แต่ชีวิตยังต้องเดินหน้าต่อ พิกวางมือจากกองเงินที่นำออกมานับ ก่อนจะเข้าไปอาบน้ำแต่งตัว เธอต้องไปที่ผับแบล็กคิงส์ทุกหกโมงเย็น เพราะทำงานพาร์ตไทม์ที่นั่น จริง ๆ เธอย้ายที่ทำงานบ่อยมาก เพราะมักเจอลูกค้านิสัยแย่ เนื่องจากเธอเป็นคนรูปร่างหน้าตาดี เลยมีผู้ชายมารุ่มร่ามกับเธอประจำ จนในที่สุดเธอก็ได้ย้ายมาทำงานที่แบล็กคิงส์ ผับหรูขนาดใหญ่ที่เพิ่งก่อตั้งมาไม่นาน และแคล เพื่อนสนิทของเธอก็มีหุ้นส่วนของที่นั่น จึงสามารถยัดเธอเข้าทำงานได้ โดยจุดที่เธอประจำตำแหน่งนั้นคือโซนวีไอพี โซนที่มีแต่ผู้ดีมีเงินขึ้นมาใช้บริการ แคลบอกกับเธอว่าโซนนี้ไม่ค่อยมีคนนิสัยแย่ ส่วนมากมักมีเด็กของตัวเองติดสอยห้อยตามมาด้วย และไม่ต้องทำงานหนักเหมือนชั้นธรรมดาที่รวมผู้คนตั้งแต่วัยเรียนและวัยทำงานไว้ทั้งหมด “มาซะช้าเลยนะ” ผู้จัดการโซนวีไอพีเอ่ยแซวไม่จริงจัง หากเป็นคนอื่นคงพูดแขวะเธอและลงโทษสถานหนักไปแล้ว แต่นี่เธอได้อภิสิทธิ์การเป็นเพื่อนสนิทของแคล จึงไม่มีใครกล้าปริปากตำหนิ “ขอโทษค่ะ พอดีพิกขายรถไปจ่ายค่าเทอมน่ะ เลยต้องเดินมา” “อ้าว ทำไมได้ขายล่ะ เงินไม่พอเหรอ” ผู้จัดการฝ่ายวางมือจากแฟ้มรายการอาหารที่กำลังถือ แล้วเงยหน้าคุยกับพิกด้วยท่าทางจริงจังขึ้น “ค่ะ อีกสองวันก็หมดเขตแล้ว” “ทำไมไม่ไปขอคุณแคลล่ะ เงินไม่กี่บาทเอง เขาช่วยได้อยู่แล้ว” คำพูดที่เหมือนจะธรรมดา แต่กลับทำให้พิกจุกขึ้นมาในอกได้ เธอไม่ได้ตอบอะไรกลับ เพียงแค่ยิ้มบาง ๆ พลางหยิบผ้าผูกผมของทางร้านขึ้นมามัด เป็นจังหวะที่ผู้จัดการฝ่ายพิเศษเดินลงมาพอดี “หนิง วันนี้แขกเยอะไหม” คนร่างสูงผิวขาวผ่องหุ่นกระชับเห็นสัดส่วนอย่างชัดเจนเดินเข้ามาถามสีหน้าซีเรียส “ก็พอมีนะคะ ทำไมเหรอ” “แล้วเด็กพอไหม ขอเด็กขึ้นไปบนห้องแดงหนึ่งคนหน่อยสิ วันนี้นายหัวมาน่ะ” “เอ้า เหรอ งั้นแป๊บหนึ่ง” ว่าแล้วก็เดินหายออกไปจากห้องพักพนักงาน คงจะตรงไปที่ห้องวีไอพีเพื่อสำรวจว่าห้องไหนได้เด็กเยอะเกินเป็นพิเศษ ระหว่างนี้พิกก็ไม่ได้สนใจอะไร เธอหมุนดูความเรียบร้อยของตัวเองที่หน้ากระจกพร้อมกับยกมือขึ้นจัดเสื้อให้เข้าที่ “เด็กใหม่เหรอเรา” จู่ ๆ ผู้จัดการฝ่ายพิเศษก็กอดอกพลางจ้องสำรวจพิกที่กำลังหมุนตัวอยู่หน้ากระจกตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า แววตาของเธอซ่อนความรู้สึกบางอย่างเอาไว้ จนพิกคาดเดาไม่ได้เลย “ค่ะ” คนตัวเล็กเริ่มประหม่า เพราะผู้จัดการฝ่ายพิเศษมีตำแหน่งค่อนข้างสูง เรียกได้ว่าสูงสุดในผับแห่งนี้เลยก็ว่าได้ “ชื่ออะไร” “เอ่อ... พะ พิกค่ะ” พิกเริ่มอึกอักด้วยความลำบากใจ เกรงว่าจะถูกตำหนิในเรื่องที่มาสาย ทว่ากลับผิดคาดไปกว่านั้นเยอะ “สนใจขึ้นไปบนห้องแดงหรือเปล่า” “คะ?” เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มแสดงแววตาเป็นประกาย เพราะเคยได้ยินมาว่าบนตึกแดงคือแขกชั้นสูง หากใครไปประจำที่ห้องนั้นแทบจะแบกเงินลงมา เหมือนว่าสวรรค์จะเมตตาเธอเข้าแล้ว “ห้องแดงน่ะ ขาดเด็กอยู่คนหนึ่ง ไปไหม” “ไปค่ะ ไป” เธอพยักหน้าระรัวเพราะเก็บความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่ ทั้งคู่ยังไม่ทันได้คุยอะไรต่อจากนี้ หัวหน้าฝ่ายห้องวีไอพีก็จูงแขนเด็กคนหนึ่งเข้ามา “ได้แล้วค่ะพี่โม” “ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่เอาพิกขึ้นไปแล้วกัน” “คะ?” หนิงชะงักค้างไปอย่างงุนงง เช่นเดียวกับพนักงานที่ถูกจูงแขนมา ก่อนหน้ารอยยิ้มเธอเบิกบาน แต่พอได้ยินแบบนี้ก็ดับรอยยิ้มลงอย่างกะทันหัน “ปะพิก ไปเปลี่ยนชุด” “ค่ะ” พิกรับคำอย่างว่าง่าย รีบเดินตามหลังโมไปติด ๆ ก่อนจะขึ้นลิฟต์ไปยังห้องพิเศษ “โห” ดวงตาที่โตอยู่ก่อนหน้าเบิกกว้างขึ้น พลางจ้องสำรวจไปทั่วชั้นอย่างตื่นเต้น เธอไม่เคยเห็นที่ไหนหรูหราเท่าที่นี่มาก่อน หรูเสียจนเธอหลงคิดว่าเธอขึ้นมาบนสวรรค์เสียด้วยซ้ำ “อะ ชุด เข้าไปเปลี่ยนซะ” ชุดสีแดงถูกยื่นส่งให้กับพิก เธอรับมันมาถือไว้อย่างระวังเพราะคิดว่าราคาคงแพงน่าดู จากนั้นก็ตรงเข้าไปในห้องน้ำแล้วเปลี่ยนชุดที่ผู้จัดการพิเศษเตรียมให้ “นี่มันต้องใส่สั้นขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย” พิกเม้มปากอย่างประหม่าเล็กน้อย จากที่ดีใจเริ่มรู้สึกตะขิดตะขวงแปลก ๆ แม้ว่าชุดที่อยู่บนร่างกายเธอตอนนี้จะสวยมาก สวยกว่าชุดที่เธอเพิ่งถอดออกไปหลายเท่า แต่มันกลับโป๊และโชว์เนื้อหนังโดยใช่เหตุ ท่อนบนประดับมุกเม็ดเล็กเม็ดใหญ่สลับกันเรียงสวย แต่เป็นเสื้อสายเดี่ยวคอกว้างโชว์ให้เห็นหน้าอกหน้าใจที่ใหญ่จนทะลัก ไหนจะกระโปรงผืนสั้นที่ต้องสวมถุงน่องสีดำลายตาข่ายไว้ด้านในนี่อีก ดูแล้วมันวาบหวิวแปลก ๆ ก๊อก ๆ “เสร็จยัง” “สะ เสร็จแล้วค่ะ” พิกละความสนใจจากหน้ากระจก ก่อนจะเปิดประตูออกมาพบว่าผู้จัดการกำลังยืนรอเธออยู่ อีกฝ่ายสำรวจเรือนร่างของเธอพร้อมกับยกยิ้มออกมาด้วยความพอใจ ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้แล้วใช้มือดึงยางรัดผมของเธอออก ส่งผลให้ผมยาวสยายลงมาคลุมหลัง พอให้รู้สึกมั่นใจขึ้นมาบ้าง “เติมหน้าสักหน่อยนะ” เธอแอบเกร็งตัวเล็กน้อยเมื่อจู่ ๆ ผู้จัดการก็หยิบลิปสติกสีแดงเข้มขึ้นมาทาริมฝีปากให้ อีกฝ่ายบอกให้พิกเม้มปากเล็กน้อยก่อนจะจับเรียวแก้มนุ่มหันซ้ายขวาเพื่อสังเกตอีกรอบ “อืม... สวย” เธอชมออกมาอย่างไม่เขิน พร้อมกับเก็บลิปสติกเข้ากระเป๋าด้านข้างตามเดิม “แล้วหนูต้องทำอะไรบ้างคะ” “ทำยังไงก็ได้ให้นายหัวพอใจ” รอยยิ้มของผู้จัดการดูชวนให้ขนลุกอย่างบอกไม่ถูก มือค่อย ๆ จับผมของพิกแล้วจัดแต่งให้เข้าที่ สายตาของอีกฝ่ายกำลังบอกแทนคำพูดว่าพึงพอใจกับรูปร่างหน้าตาของเธอมากแค่ไหน “แล้ว... ถ้าเขาไม่พอใจล่ะคะ” “หึ ไม่มีทางหรอก ฉันหาเด็กให้นายหัวมาเยอะ รู้ดีว่าเขาชอบแบบไหน แล้วแบบเธอนี่แหละ ที่เขาจะชอบจนเปย์ให้หมดหน้าตัก” “แล้วถ้าเขาเปย์ให้หนู หนูต้องแบ่งเปอร์เซ็นต์ให้พี่ไหมคะ” คนตัวเล็กถามออกไปอย่างใสซื่อ เพราะบางที่ก็มีกฎแบบนี้ ซึ่งเธอก็เข้าใจดี “หึ ๆ ไม่หรอก ฉันได้ส่วนของฉันอยู่แล้ว ส่วนเธอ... ถ้าทำให้เขาพอใจและเปย์มากเท่าไหร่ เธอก็หอบเงินออกไปได้เลย” “ค่ะ” พิกเริ่มมีแรงใจมากขึ้น แม้ไม่เคยเห็นหน้านายหัวมาก่อน แต่คาดเดาว่าคงเป็นตาเฒ่าอ้วนลงพุง คนถึงได้เรียกกันว่านายหัว และหากไม่แก่ถึงคราวพ่อ ก็คงไม่มีปัญญาหาเงินมาถล่มกับเรื่องบ้ากามเล่น ๆ แบบนี้หรอก