เกมที่แพ้ไม่ได้

“วะ ว่าไงนะคะ” พิกนิ่งงันไปกลางอากาศ เมื่อจู่ ๆ อีกฝ่ายก็เสนอทางเลือกให้เธอ แม้มันจะฟังดูไม่ยากเท่าไหร่ แต่มันเสี่ยงมาก เพราะเธอแพ้ไม่ได้เด็ดขาด “เอาไม่เอาล่ะ” นายหัวยกยิ้มที่มุมปาก สายตาเจ้าเล่ห์ของเขากำลังบ่งบอกว่าสนใจในตัวของเธอ เขาเป็นคนที่ชอบอะไรใหม่ ๆ กลิ่นใหม่ ๆ แล้วถ้าของใหม่มันถูกใจเขาก็พร้อมจะใช้เงินทุ่ม เพื่อให้ได้เธอมา “เอ่อ...” “ถ้าไม่เล่น ฉันจะให้คนอื่นเล่นแทน ไหนใครอยากเล่นบ้าง” ว่าแล้วก็หันไปถามสาว ๆ ที่ทำตาละห้อยรออยู่ก่อน เพราะสำหรับพวกเธอ ต่อให้แพ้หรือชนะก็มีแต่ได้กับได้ ใครจะไม่อยากขึ้นเตียงกับนายหัวกันล่ะ เขาทั้งหล่อ และหยิ่งยโสขนาดนี้ “ว่ายังไง มันเสียเวลานะ” เห็นว่าพิกเอาแต่นิ่งงันด้วยความคิดหนัก เขาจึงต้องเร่งเร้าจนในที่สุดพิกก็ยอมพยักหน้าอย่างจำนน เอาวะ ตั้งสามแสน เหล้าแค่ยี่สิบแก้ว มากกว่านี้ก็เคยกิน เธอสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ พลันยกแก้วเหล้าขนาดเล็กกระดกเข้าปากรวดเดียวหมด ก่อนจะทำหน้าเหยเกเหมือนจะตาย เพราะไอ้เหล้านี้มันไม่ใช่เหล้าทั่วไปที่เธอเคยดื่ม วอดก้าชนิดแรงถูกกรอกผ่านลำคอเธอเพียงแก้วเดียวก็ร้อนผ่าวจนแทบดิ้น เห็นสีหน้าพิกแบบนี้นายหัวก็ยิ้มกริ่มออกมาอย่างพอใจ ยังไงคืนนี้เธอก็ต้องตกเป็นของเขาอย่างแน่นอน “เอาอีก ๆ” เสียงเชียร์ดังกระหึ่มมาจากสาว ๆ ที่นั่งล้อม ไม่รู้ว่าเพราะอยากเอาใจช่วยให้เธอได้เงินสามแสน หรือเพราะไม่อยากให้พิกได้ไปต่อกับนายหัวในคืนนี้กันแน่ “อึก” แก้วสองตามมาติด ๆ หลังจากที่พิกทำใจได้ แม้มันจะบาดคอไม่ได้ต่างไปจากรอบแรก แต่เธอก็กัดฟันสู้กระดกไปต่อถึงแก้วที่หก และแก้วที่เจ็ด “หึ เก่งนี่” นายหัวมองพิกกระดกเหล้าอย่างบ้าคลั่ง เธอแทบไม่ยั้งมือเลยจนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่แก้วสิบห้า นาทีที่แอลกอฮอล์เริ่มส่งผล เธอสะบัดหน้าระรัวไล่ความมึนงงและชาวาบไปทั่วแก้ม ก่อนจะยกมือขึ้นตบหน้าตัวเองแรง ๆ เพื่อสั่งไม่ให้ตัวเองหยุด “เหลืออีกห้านาทีสุดท้าย” นายหัวยกนาฬิกาขึ้นมาดู ก่อนจะเอ่ยบอกออกไปเสียงราบเรียบ ไม่มีใครทันสังเกตว่าเขาโกหก เพราะเวลาที่แท้จริงเหลืออีกเกือบสิบห้านาทีเลย “อึก!” แก้วที่สิบหกถูกยกกระดกอีกครั้งตามด้วยแก้วที่สิบเจ็ด ก่อนมือที่เปื้อนไปด้วยเหล้าจะยกขึ้นมาปิดปากเพราะเหมือนจะอาเจียนออกมา นั่นเกิดจากการที่เธอเร่งดื่มมากเกินไป “พักนาน เดี๋ยวไม่ทันน้าา หึ ๆ” นายหัวยกเหล้าขึ้นยัดใส่มืออีกข้างของเธอ แต่ตอนนี้พิกแทบจะไม่ไหวอยู่แล้ว เธอเงยหน้าขึ้นสูดอากาศเข้าเต็มปอด แอลกอฮอล์เพิ่มขึ้นอย่างกะทันหันและเร็วเกินไป หากเธอกินหมดทั้งสามแก้ว เธออาจจะตายก่อนที่จะได้เงินสามแสนอีก แต่ถ้าเธอไม่ตายล่ะ... นั่นเงินสามแสนเชียวนะ หมับ! พิกยกเหล้าในมือกระดกไปอีกครั้งก่อนจะยกมือขึ้นปิดปาก ตอนนี้เหมือนสิ่งที่ดื่มเข้าไปเริ่มตีตื้นขึ้นมาจ่ออยู่ที่คอหอย เธอไม่สามารถฝืนดื่มมันได้อีกแล้ว “เร็ว ๆ ๆ อีกแค่สองแก้ว” เพื่อนที่อยู่ด้านหลังเริ่มเขย่าให้พิกสู้ แต่แทนที่จะเป็นการปลุกพลัง มันกลับทำให้เธออยากอาเจียนออกมาหนักกว่าเดิม “สองนาทีสุดท้าย” คนตัวเล็กที่หลับตาพริ้มเหมือนจะน็อกไปดื้อ ๆ รีบปรือตาขึ้นทันทีเมื่อได้ยินว่าเหลือเวลาอีกน้อยนิด เธอส่ายหน้าระรัวพร้อมกับตบหน้าตัวเองจนแดง ก่อนจะคว้าแก้วที่สิบเก้าขึ้นมาดื่มอย่างยากลำบาก สภาพของพิกตอนนี้ดูไม่ได้จริง ๆ เธอกำลังเป็นตัวตลกของคนรวย และแน่นอน ตอนนี้เธอไม่มีทางอื่นที่ดีกว่านี้แล้ว “หนึ่งนาทีสุดท้าย” นายหัวเหลือบมองนาฬิกาที่ข้อมือแล้วเอ่ยบอกพร้อมกับรอยยิ้ม ในใจของเขาก็ลุ้นอยู่เหมือนกันว่าเธอจะรับไหวหรือเปล่า ปกติเกมนี้ไม่เคยมีใครผ่านเข้ามาลึกถึงขนาดนี้ บางคนแค่ดื่มไปแก้วเดียวก็โบกมือลา บางคนอึดหน่อยก็ได้มากสุดแค่สิบแก้ว แต่นี่พิกเล่นมาถึงแก้วที่ยี่สิบเลย สายตามุ่งมั่นของเธอกำลังผลักให้เขาหลงใหลและอยากได้เธอยิ่งขึ้น “กรอกเลย เร็ว ๆ จะหมดเวลาแล้ว” พิกกำแก้วในมือเอาไว้แน่น แขนทั้งสองข้างแทบไม่มีแรงแล้ว หัวใจเธอเริ่มสั่นรัวเหมือนมีใครเข้าไปตีกลองอยู่ในอก ราวกับมันจะระเบิดออกมาอยู่รอมร่อ “ดื่มสิ ยกขึ้นไป” เสียงเร่งเร้าแผ่วเบาลงเรื่อย ๆ พร้อมกับสติของพิกที่พร่าเบลอ ไหนจะความรู้สึกอยากอาเจียนอย่างเต็มประดาแต่เธอก็ไม่ยอมแพ้ มือที่สั่นเทากำแก้วในมือแน่น จากนั้นก็เริ่มยกมาจ่อที่ปาก แต่ทันทีที่กลิ่นเหล้าพุ่งเข้าจมูก ความรู้สึกพะอืดพะอมที่ฝืนทนเอาไว้ก็ไม่อาจบังคับมันได้อีก “อ้วกกก” “ว้ายยย” เสียงกรีดร้องดังระงมทันทีเมื่อพิกอาเจียนออกมาเต็มพื้น ก่อนจะเอนตัวไปพิงกับพนักโซฟาอย่างหมดสภาพ เสียงโกลาหลดังไปทั่วห้องอยู่ครู่หนึ่ง แต่เธอไม่มีแรงเปิดเปลือกตาขึ้นมาแล้ว ความรู้สึกตอนนี้ไม่ต่างไปจากการนั่งเรือที่ด้านนอกกำลังเจอพายุโหมพัด เธอเวียนหัวจนไม่อาจปรือเปลือกตาขึ้นมองสิ่งใดได้อีก เหล้าแก้วสุดท้ายยังอยู่ในมือของพิกก่อนที่มันจะค่อย ๆ คลายออก เช่นเดียวกับความมืดที่เข้ามาปกคลุมแทนอาการเวียนหัว รอบข้างค่อย ๆ เงียบไปอย่างเชื่องช้า ราวกับว่ามีใครกำลังกดปุ่มลดเสียงลงเรื่อย ๆ จนกระทั่งเสียงรอบข้างถูกกลืนหายไปในที่สุด...