หลังจากที่พิกหอบข้าวของออกไปจากห้องของฟีนิกซ์ เขาก็เริ่มกลับมาที่แบล็กคิงส์และดื่มอย่างหนักทุกวัน แม้มีสาวสวยมานั่งคอยให้บริการตลอด แต่กลับไม่รู้สึกคลายเหงาลงเลย
“เมาขนาดนี้... ให้แนนนี่ไปดูแลที่คอนโดไหมคะ”
มือเล็ก ๆ แตะลงกลางอกแกร่งอย่างเย้ายวน สายตาเธอกำลังพูดออกมาเป็นประโยค ว่าอยากให้เขาลูบสัมผัสเรือนร่างเธอมากแค่ไหน แต่ฟีนิกซ์ก็ปฏิเสธอย่างไม่รักษาน้ำใจ
“ไม่ดีกว่า”
เขาเอื้อมมือยกเหล้าขึ้นดื่มอีกรอบ ทั้งที่รู้ตัวว่าเริ่มเมาหนักจนต้องพิงหลังไปกับพนักโซฟา ตาเริ่มลอยเคว้ง หน้าแดงก่ำและมึนหัวไปหมด เนื่องจากดื่มติดกันมาหลายคืน
“มีอะไรเครียดหรือเปล่าคะ ช่วงนี้หน้าบึ้งตลอดเลย”
สาวสวยอีกคนที่นั่งข้าง ๆ ยกมือขึ้นมาเขี่ยจมูกเขาอย่างเอาใจ แต่เขาก็เบนหน้าหลบอย่างนึกรำคาญ ทั้งที่ตั้งใจออกมาไม่ให้ตัวเองฟุ้งซ่าน แต่ดันรำคาญลูกตาไปหมด
“ออกไปก่อนไป ฉันอยากอยู่คนเดียว”
สาวสวยห้าคนที่อยู่ในห้องแดงต
