พ่อของพิกเริ่มสังเกตเห็นว่าคนตัวเล็กกำลังคลี่เปิดเอกสารต่าง ๆ อยู่บนหลังตู้ เขาใจหายวาบทันที รีบเดินมาหาเธออย่างลนลาน
“บิลพวกนี้พ่อจ่ายเงินหมดหรือยัง”
พิกชิงถามก่อน พร้อมกับชูบิลในมือให้พ่อได้เห็น
“กะ ก็มีจ่ายไปบ้างแล้วแหละ”
เขาอึกอัก จนพิกสามารถจับพิรุธได้
“แล้วค่าบ้านนี่ล่ะ ทำไมเขาบอกว่าจะมายึด”
เธอวางบิลต่าง ๆ ลงที่เดิม แล้วชูใบแจ้งยึดบ้านด้วยสีหน้าจริงจัง เรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมพ่อไม่ยอมบอก
“เอ่อ... พ่อว่าจะคุยเรื่องนี้กับพิกพอดี”
“พูดมาเลยค่ะ รอฟังอยู่”
เธอเค้นถามซึ่ง ๆ หน้า ทัศเห็นแบบนี้ก็ยิ่งประหม่าเข้าไปใหญ่
“พ่อว่า... จะขายบ้านหลังนี้แล้วเอาเงินไปปิดหนี้ธนาคาร แล้วย้ายไปเช่าบ้านหลังเล็ก ๆ อยู่แทน ค่าใช้จ่ายจะได้ไม่เยอะด้วย”
“ฮะ!”
พิกไม่อยากเชื่อหู คิดไม่ถึงว่าพ่อของเธอจะกล้าพูดคำนี้ออกมา
“แต่นี่มันบ้านที่แม่อุตส่าห์ทำงานหนักแทบตาย กว่าจะได้มานะพ่อ จะปล่อยขายไปเฉย ๆ เนี
