วันหยุดที่แสนสบายผ่านไปอย่างรวดเร็ว เผลอแป๊บเดียววันจันทร์ก็วนมาถึง พิกแต่งตัวออกไปเรียนในช่วงบ่าย และแคลก็เข้าเรียนเกือบไม่ทันอีกเช่นเคยจนเป็นภาพที่ชินตา วันนี้อาจารย์เข้าห้องไวกว่าปกติ ทำให้ทั้งคู่ยังไม่มีโอกาสได้พูดคุยกันเท่าไหร่นัก จนกระทั่งถึงเวลาเลิกเรียน
“อาจารย์โคตรโหด ยิงยาวแต่บ่ายไม่พักเบรกบ้างเลย”
พิกบ่นอุบพลางเงยหน้ามองดูนาฬิกา ที่ตอนนี้ปาไปห้าโมงเย็นแล้ว ในขณะที่แคลกำลังก้มเก็บข้าวของใส่กระเป๋าด้วยท่าทางอิดออด เพราะสมองล้าไปหมด
“ถือว่าเรียนเผื่อคาบหน้าแล้วกัน อาทิตย์หน้าอาจารย์ไม่เข้าคลาสนี่”
“แต่ยังไงวันนี้ต้องไปหาน้ำหวานกินก่อน น้ำตาลฉันตกแล้วเนี่ย”
“หึ ๆ งั้นกินที่โรงอาหารแล้วกันนะ ตอนนี้คนน่าจะไม่มีแล้ว”
พิกพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะรีบคว้ากระเป๋าแล้วพากันลงมายังโรงอาหาร ช่วงเย็นแบบนี้ไม่ค่อยมีเหล่านักศึกษามานั่งกันเท่าไหร่ บางร้านก็เก็บของขายออกไปแล้ว แต่โชคดีที่ยังมี
