“คุณกลับไปได้แล้ว อย่าให้ฉันต้องเรียกตำรวจ”
พิกเริ่มขู่เสียงแข็ง ทว่ากลับไม่มีคำไหนที่ทำให้นายหัวฟีนิกซ์เกิดความกังวลได้เลย
“หึ ตำรวจเหรอ? โทรได้เลยนะ อยากเห็นเหมือนกันว่าตำรวจหน้าไหนจะกล้าจับฉันใส่กุญแจมือ”
เขาถามอย่างลอยหน้าลอยตา ก่อนจะเริ่มสำรวจไปทั่วห้องพักขนาดเล็ก ที่มีข้าวของถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ แม้ไม่ได้หรูหรา แต่มันสะอาดตาทุกกระเบียดนิ้ว แสดงให้เห็นว่าเจ้าของห้องเป็นคนที่รักสะอาดพอสมควร
“คุณอย่ามาใช้อำนาจ...”
“อย่าเรียกคุณสิ คนกันเองทั้งนั้น”
เขาแทรกขึ้นในจังหวะที่พิกพูดไม่ทันจะจบด้วยซ้ำ พร้อมกับก้าวขาไปชิดที่โต๊ะเครื่องแป้ง พลันเอื้อมมือหยิบขวดน้ำหอมสีชมพูเล็ก ๆ ขึ้นมาทาบที่ปลายจมูก
“หืม กลิ่นที่คุ้นเคย”
เขายกยิ้มอย่างยียวน แล้วใช้มือข้างเดียวในการเปิดฝาน้ำหอมออก ก่อนจะทดลองฉีดมันเข้าไปที่หน้าข้อมือของตัวเอง แล้วทำการสูดดมซ้ำอีกรอบ
“หอมชื่นใจ แต่มันก็... ไม่ได้หอมเท่
