หลังจากผ่านไปสามวัน ฟีนิกซ์ก็สั่งให้ลูกน้องไปขนของพิกมาที่คอนโดของตัวเอง เขาไม่ไว้ใจให้พิกอยู่ที่นั่น เพราะไม่รู้ว่ามันจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ซ้ำอีกหรือเปล่า
“นี่อะไร”
“กล่องขนม เห็นมันยังดี ๆ อยู่เลยเก็บไว้ใส่ของ”
“ฮะ”
เขาย่นหัวคิ้วอย่างประหลาดใจ งุนงงว่าทำไมต้องเอากล่องที่ควรทิ้งมาใส่ของแบบนี้ด้วย สภาพมันก็ไม่ได้แข็งแรงและเหมาะกับการใช้งานขนาดนั้น
“แล้วนั่นล่ะ”
“ก็กล่องใส่ของอีก เผื่อได้ใช้”
พิกปรายตามองเล็กน้อยแล้วก้มเก็บข้าวของตัวเองต่อ
“เด็กหอมันต้องมีของเยอะขนาดนี้เลยหรือไง”
ฟีนิกซ์ไม่ค่อยเข้าใจอะไรแบบนี้ เพราะเขามีที่พักอยู่หลายที่ แต่ละที่ก็มีเสื้อผ้า และของใช้ครบทุกอย่าง เรียกได้ว่าเดินทางตัวเปล่าได้เลย
“มันรกปะ ถ้ารกพี่โยนทิ้งได้เลย”
“เค งั้นสองอันนี้ทิ้งก่อนเลย”
ตุบ
พูดจบกล่องใส ๆ สองอันก็ถูกโยนเข้าไปในถุงขยะสีดำ ก่อนที่เขาจะเริ่มไล่เก็บของไปทิ้ง
“อันนี้อะไร”
“หูฟั
