“สายลม” ฟ้าประทานมองชายหนุ่มที่ใบหน้าเขาอยู่ใกล้หน้าเธอแค่เพียงเอื้อม
“อืม” เป็นเขาที่อุ้มเธอลงจากรถอีกเช่นเคย บอกว่าอย่าเมา สุดท้ายก็เมาเกินลิมิต
“สายลมจริง ๆ ด้วย” เธอยิ้มพลางกอดคอเขาไว้แน่น
“ทำไม”
“โล่งใจไง ขอแค่เป็นสายลมก็พอแล้ว”
“ทำไมถึงโล่งใจ”
“เพราะว่าลมไม่คาดหวังอะไรจากฟ้า เราอยู่ด้วยกันด้วยความสบายใจ ฟ้าชอบอยู่กับลม”
“ชอบอยู่ด้วยแล้วชอบไหม”
“ชอบสิ ต้องชอบสายลมอยู่แล้ว” เธอยิ้มพลางซบที่อกเขา
“เฮ้อ...” ความหมายของคำว่าชอบของเธอจะเชื่ออะไรได้ ถ้าเธอชอบเขาจริงมีเหรอจะไม่เรียกร้องอะไรเลย เขารู้ดีว่าเธอน่ะไม่ได้ชอบเขาแบบนั้น เขารู้ว่าเธอคิดว่าเขาไม่มีวันชอบเธอเธอถึงได้อยากอยู่กับเขา การที่ทั้งคู่ต่างไม่ชอบไม่รักกันมาอยู่ด้วยกันมันจะเกิดความสบายใจขึ้นแบบที่ไม่ต้องพยายามอะไร
ทว่าตอนนี้เขาชอบเธอและเขาก็ไม่อยากพลาดเหมือนในอดีต ไม่อยากเสียคนที่รักไปอีก
“ไปห้องน้ำ ฟ้าจะอาบน้ำ กิน
