“คุณพ่อบอกให้เข้ามาคนเดียวไม่ใช่หรือไง พาคนนอกเข้ามาทำไม” คุณหญิงส้มเช้งหันมองหัวหน้าแม่บ้านด้วยสายตาตำหนิ
“สายลมในสายตาฟ้าไม่ใช่คนนอกค่ะคุณแม่” ฟ้าประทานกุมมือสายลมไว้แน่น
“โตแล้วนะยัยฟ้า ทำไมถึงไม่รู้จักเชื่อฟังคำพูดผู้ใหญ่ ตอนที่พ่อโทรไปพูดว่าอะไรไม่เข้าใจใช่ไหม” สายตาไม่พอใจของคุณหญิงส้มเช้งหันมองลูกสาว
“พอ ๆ ไหน ๆ ก็มาแล้ว เข้ามานั่งมา” คุณย่าดุจดาวห้ามปรามก่อนที่ทุกอย่างจะแย่ลง ไหน ๆ ก็เข้ามาแล้วพูดต่อหน้าก็ดีเหมือนกัน ทุกอย่างจะได้ง่ายขึ้น
“ทุกคนคะนี่สายลมค่ะ สายลมเป็นแฟนฟ้า” เธอแนะนำหลังจากนั่งลงที่โซฟาพร้อมสายลม สายลมยกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสี่ มีเพียงพ่อของฟ้าประทานที่รับไหว้ ประมุขของบ้านเพียงทำหน้าเรียบนิ่ง คุณย่าดุจดาวทอดถอนหายใจ คุณหญิงส้มเช้งหันหน้าหนี
“แน่ใจเหรอว่าแฟน” คุณปู่ทรงธรรมเอ่ย สายตาท่านจ้องเขม็งไปที่สายลม
“ครับ ผมกับฟ้าเราเป็นแฟนกันครับ”
“ชอบหลานสาวฉันตรงไหน”
