“ไม่! ยังไงเฮียก็นอนโซฟาไม่ได้ เธอจะใจร้ายกับเฮียแบบนี้จริงๆเหรอ เราเป็นแฟนกันแล้วนะ”
อาเธอร์รีบเดินตามไปคว้าข้อมือเล็กไว้ พยายามดึงเข้าหาตัว แต่ครั้งนี้มอนเน่กลับฝืนตัวไว้สุดแรง สายตาที่เคยมองเขาด้วยความรัก บัดนี้เต็มไปด้วยความสับสนและปวดใจ
“หนูไม่ได้ใจร้าย แต่เฮียเข้าใจไหมว่าตอนนี้ในหัวหนูมันตีกันไปหมด!” มอนเน่ตวาดกลับเสียงสั่น “พี่มินนี่บอกว่าท้องสิบสัปดาห์... สิบสัปดาห์ที่แล้วเฮียยังอยู่กับเขาจริงๆ ใช่ไหมล่ะ แล้วจะให้หนูนอนกอดเฮียลงได้ยังไง ในเมื่อไม่รู้ว่าเด็กในท้องนั่นคือลูกเฮียหรือเปล่า!”
“แต่มอนเน่... เฮียบอกแล้วไงว่าเฮียป้องกัน! เฮียไม่เคยพลาดกับมินนี่แน่ๆ” อาเธอร์พยายามอธิบาย น้ำเสียงเริ่มติดจะเว้าวอน
“ให้เฮียนอนที่เตียงด้วยนะ อย่าไล่เฮียไปนอนโซฟาเลย เฮียอยากอยู่ใกล้ๆ อยากให้เธอรู้ว่าเฮียไม่ได้ไปไหน”
“ถ้าอยากอยู่ใกล้ ก็ไปนอนที่โซฟานั่นไงคะ ยังอยู่ในห้องเดียวกันอยู่!” มอนเน่ช
