วืดดดด วืดดดด
มอนเน่ไม่กล้าเถียง ทำเพียงแค่เอาไดร์มาเป่าผมให้เขาจนแห้งสนิท เมื่อเสร็จภารกิจเธอก็ลุกเดินหนีเอาไดร์ไปเก็บในห้องแต่งตัวเงียบๆ ในใจยังขุ่นมัว จนไม่อยากเอ่ยปากพูดกับคนเผด็จการแม้แต่คำเดียว ร่างบางหมุนตัวจะเดินกลับไปที่เตียง แต่แล้วก็ต้องอุทานเสียงหลงเมื่อชนเข้ากับแผงอกแกร่งที่ดักรออยู่ข้างหลัง
“โอ๊ย!”มอนเน่ลูบหน้าผากตัวเองเบาๆ
“เจ็บเหรอ...” อาเธอร์ถามเสียงนุ่ม มือหนาจับมือเล็กที่กำลังลูบหน้าผากตัวเองออก แล้วโน้มตัวลงมาเป่าลมเบาๆ ที่รอยแดงนั้น
“ฟุ้วววว... หายเจ็บหรือยัง”
สัมผัสอ่อนโยนที่ขัดกับท่าทีดุดันเมื่อครู่ ทำเอาใจดวงน้อยสั่นคลอน มอนเน่ได้แต่คิดในใจว่า‘เขาช่างเก่งเรื่องตบหัวแล้วลูบหลังเหลือเกิน ’“หายแล้วค่ะ”แต่ก็ยอมพูดกับเขาดีๆ
“หายแล้วก็ดี... เมื่อกี้โกรธเฮียเหรอ” เขาไม่พูดเปล่าแต่กลับรวบเอวบางเข้ามากอด จนตัวเธอแนบชิดกับอกอุ่น
“เปล่าค่ะ...แต่เมื่อกี้เฮียดุหนูแรงไปไหม
