ฟุ่บ...
“บ้าเอ้ย! คิดอะไรอยู่วะ!”
อาเธอร์สบถพึมพำเพื่อเรียกสติตัวเอง เขารีบลุกจากเตียงของมอนเน่ไปเก็บอุปกรณ์เช็ดตัว ก่อนจะเดินกลับมาห่มผ้าให้คนเมาจนมิดคอ เมื่อทำหน้าที่พี่ชายจำเป็นเสร็จสมบูรณ์ เขาก็จัดการปิดไฟแล้วเดินออกจากห้องทันที
ครืด... ครืด...
พอถึงห้องตัวเอง เขาก็กดโทรหามินนี่อีกครั้ง แต่ปลายสายยังคงเงียบกริบ ทิ้งให้เขาถือสายรอเก้ออยู่อย่างนั้น ตั้งแต่คบกันมาสามปีเต็ม นี่เป็นครั้งแรกที่เขาและเธอทะเลาะกันรุนแรงขนาดนี้
“เหอะ...” อาเธอร์ถอนหายใจยาวอย่างหัวเสีย เขาเดินไปที่ระเบียงแล้วจุดบุหรี่ขึ้นสูบ ปล่อยให้ความเครียดที่สะสมมาหลายวันลอยหายไปกับควันสีหม่น
ช่วงสายวันต่อมา
บรรยากาศภายในอู่ซ่อมรถตึงเครียดจนน่าใจหาย อาเธอร์นั่งนิ่งอยู่ท่ามกลางวงล้อมของรุ่นน้องและลูกน้องที่ถูกเรียกตัวมารวมตัวด่วน
“เหลือใครอีก” เขาถามเสียงเรียบ
“เหลือเฮียโอ๊ตครับ” ลูกน้องคนหนึ่งรีบตอบ
สายตาคมกริบกวาด
