“เราชวนเฮียอาเธอร์ไปด้วยมั้ยคะ” มอนเน่เอ่ยถามอย่างขอความเห็น
เธออดเป็นห่วงเขาไม่ได้ เพราะสัมผัสได้ว่าลึกๆ แล้วอาเธอร์ไม่ได้อยากปิดอู่ตามที่แจ้งกับทุกคนไปแบบนั้น
“ปล่อยเฮียแกเถอะ อารมณ์แบบนี้เฮียคงอยากอยู่คนเดียวมากกว่า” คิริวพูดอย่างรู้ใจ เพราะพวกเขาทุกคนไม่ได้เพิ่งมารู้จักกัน แต่คลุกคลีและเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก จนผูกพันกันเหมือนพี่น้องแท้ๆ
“ไปเถอะ สายกว่านี้แดดจะร้อน เดี๋ยวเฮียพาไปกินของอร่อยๆ” แทนคุณลุกขึ้นหยิบหมวกกันน็อกส่งให้มอนเน่ใบหนึ่ง แต่ก่อนจะสวมเธอระบายความสงสัยออกมาอีกเรื่อง
“แล้วสรุปพวกเฮียชอบกินอาหารแบบไหนกันแน่คะ บนห้าง ร้านข้างทาง หรือว่าพวกลาบก้อย”
“ได้หมดแหละ พวกเฮียเน้นสะดวก ร้านหรูๆ ถ้าตัวเปื้อนคราบน้ำมันไปก็นั่งไม่ถนัด แต่ร้านข้างทางบางร้าน ทำอร่อยและสะอาดกว่าที่คิดนะ อีกอย่าง... มันเหมาะกับสภาพพวกเฮียมากกว่าด้วย” เขาอธิบายให้เธอเข้าใจภาพลักษณ์ของแก๊งช่างซ่อม ท
