“ว้าย! เฮียจะทำอะไร!” มอนเน่ผงะจนหลังติดประตูรถ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกลิ่นบุหรี่อ่อนๆ อันเป็นเอกลักษณ์ลอยมาปะทะจมูก ใบหน้าคมเข้มโน้มลงมาจนห่างกันแค่คืบ มอนเน่เผลอเม้มปากแน่น ไม่รู้วันนี้เขาเกิดบ้าอะไรขึ้นมา
“ลุงอะไรนะ... พูดใหม่อีกทีซิ”
มอนเน่นั่งนิ่ง มองหน้าเขาในระยะใกล้ แทบไม่กล้าหายใจแรง “คือ... หนู... หนูแค่ล้อเล่น” เธอพึมพำเสียงเบา ตากลมโตกระพริบปริบๆ
“หึ...” อาเธอร์แค่นยิ้มมุมปาก ก่อนจะถอยตัวออกไปแล้วขยี้หัวเธอจนยุ่งเหยิง “รีบไปได้แล้ว เขารวมแถวกันแล้วโน่น”
เขาเปิดประตูลงจากรถ ทิ้งให้เธอนั่งหน้าแดงก่ำอยู่คนเดียว “บ้าเอ๊ย! ทำอะไรของเขาเนี่ย”
มอนเน่รีบจัดทรงผมแล้วก้าวลงจากรถตามไป ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงตะโกนเรียกชื่อมาแต่ไกล
“มอนเน่! ทางนี้!” ชายหนุ่มหน้าตาดีในชุดนักศึกษาใหม่ วิ่งตรงเข้ามาหาเธอด้วยสีหน้าดีใจ
“อ้าวพอตเตอร์! มานานหรือยัง” มอนเน่ทักกลับ ดีใจที่เจอเพื่อนไม่ต่างกัน
“เพ
