“หายแล้วทำไมยังคลุมโปงอยู่อีก ในห้องก็ไม่ได้เปิดแอร์หนิ ไม่ร้อนรึไง” เขาเลิกคิ้วมองอย่างสงสัย
“มัน... มันยังหนาวนิดหน่อยค่ะเฮีย ”
แต่ไม่ทันที่เธอจะตั้งตัว มือหนาก็เอื้อมมาไวกว่าความคิด เขาเลื่อนมือขึ้นมาแตะที่หน้าผากมนอย่างถือวิสาสะ มอนเน่กระพริบตาปริบๆ ลมหายใจสะดุด เมื่อสัมผัสอุ่นจากฝ่ามือหนาแนบลงบนหน้าผาก
“ตัวก็ไม่ร้อนหนิ...” อาเธอร์พึมพำกับตัวเอง สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโต ที่มีแววตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด
“ใช่ไงคะ! ก็หนูบอกแล้วว่าดีขึ้นแล้ว... งั้นถ้าไม่มีอะไรแล้ว หนูขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะเฮีย”
“ดีขึ้นแล้วก็มากินข้าว ฉันให้คนซื้อมาให้ จะได้กินยาอีกรอบ”
ไม่พูดเปล่า อาเธอร์ใช้จังหวะที่มอนเน่กำลังเผลอ แทรกตัวผ่านช่องประตูเข้าไปในห้องของเธออย่างถือวิสาสะ ทิ้งให้เจ้าของห้องยืนกำขอบผ้าห่มค้างอยู่ท่าเดิมด้วยความเหวอ มอนเน่รีบปิดประตู แล้วสาวเท้ากึ่งเดินกึ่งวิ่งตามไปติดๆ โดยที่มือหนึ
