ติ้งน้อง~ติ้งน้อง~
มอนเน่ค่อยๆ รู้สึกตัวตื่นอย่างงัวเงีย เมื่อได้ยินเสียงออดที่หน้าประตูดังซ้ำอยู่หลายครั้ง เธอพยายามปรือตาขึ้นมองฝ้าเพดานอย่างมึนงง พลางนึกสงสัยว่า
“ใครมาปลุกแต่เช้ากันนะ”
เธอยันตัวลุกขึ้นจากเตียงอย่างช้าๆ แล้วเหลือบมองดูนาฬิกาหัวเตียง "สิบเอ็ดโมงแล้วเหรอเนี่ย! หรืออาจจะเป็นเฮียคิริวมาตามไปกินข้าว” เธอจึงรีบลุกลงจากเตียงเตรียมจะเดินไปเปิดประตู
แต่ทว่า... ในจังหวะที่เดินผ่านกระจก สายตาที่เคยงัวเงียก็เบิกกว้างขึ้นมาทันที เมื่อเห็นภาพของรอยแดงช้ำเป็นจ้ำๆ กระจายอยู่เต็มซอกคอขาวระหง แถมริมฝีปากยังบวมเจ่อจนเห็นรอยแตกเล็กๆ ที่มุมปาก
"ตายแล้วยัยเน่! ขืนออกไปสภาพนี้มีหวังเป็นเรื่องแน่"
ความงัวเงียหายไปในพริบตา มอนเน่รีบวิ่งกลับไปที่ตู้เสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว คว้าเสื้อฮู้ดตัวหนาโคร่งมาสวมทับชุดนอน รูดซิปขึ้นจนสุดคางเพื่อปกปิดรอยพวกนั้นให้มิดชิดที่สุด แล้วถึงได้เดินออกไปเปิดประตู
