3 มอนเน่

~เช้าวันต่อมา~ แรงสั่นสะเทือนของสมาร์ทโฟนบนโต๊ะข้างเตียงดังขึ้นไม่ยอมหยุด “ครืด...ครืด...” จนน่ารำคาญ “ใครโทรมาแต่เช้าวะ” อาเธอร์สบถพึมพำในลำคอ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบมือถือมาหรี่ตามอง เขาขมวดคิ้วทันทีที่เห็นว่าเป็นเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นตา แต่สุดท้ายก็กดรับสายด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดตามประสาคนที่เพิ่งถูกปลุก แถมยังเพิ่งจะได้นอนตอนเกือบเช้าเพราะดื่มหนักมาเมื่อคืน “ฮัลโหล” เขาตอบออกไป เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่า {ฮัลโหลค่ะ ใช่เบอร์เฮียอาเธอร์เพื่อนของเฮียแมทธิวไหมคะ} เสียงหวานใสที่ตอบกลับมาทำให้อาเธอร์ชะงักไปนิดหน่อย ความสดใสของคนปลายสายมันตัดกับอารมณ์ขุ่นมัวของเขาลิบลับ เขาพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงพลางนวดขมับตัวเองเบาๆ “ใช่...” เขาตอบสั้นๆ รอดูว่าอีกฝ่ายจะเอายังไงต่อ {สวัสดีค่ะเฮียอาเธอร์ หนูชื่อมอนเน่นะคะ เป็นน้องสาวของเฮียแมทธิว ตอนนี้หนูอยู่ที่หน้าอู่ เฮียช่วยมาเปิดประตูให้หนูหน่อยค่ะ} พอได้ยินว่าน้องสาวแมทธิวมาถึงหน้าอู่ อาเธอร์ก็ตาสว่างทันที เขาขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิมพลางเหลือบมองนาฬิกา เพราะมันยังเช้าเกินกว่าที่ใครจะมาหา “รอตรงนั้นแหละ เดี๋ยวลงไปรับ” {ขอบคุณค่ะ} เสียงหวานตอบกลับมาอย่างน่ารัก ก่อนตัดสายไป พรึบ! อาเธอร์โยนมือถือทิ้งไว้บนที่นอนแบบส่งๆ เขาถอนหายใจทิ้งแรงๆ รอบหนึ่ง เพื่อสลัดความง่วง ก่อนจะคว้าเสื้อยืดสีดำมาสวมใส่ แล้วเดินเกาหัวยุ่งนิดหน่อยจากการพึ่งตื่น ลงมาที่หน้าอู่ ตลอดสี่ปีที่เป็นเพื่อนกับแมทธิวมา เขาไม่เคยเห็นหน้าน้องสาวมันเลยสักครั้ง อย่างมากก็แค่ได้ยินมันบ่นถึงบ่อยๆ พอลงมาถึงข้างล่าง เขาก็เห็นรถตู้สีดำคันหนึ่งจอดสนิทอยู่หน้าประตูรั้วเหล็ก เขาจัดการดึงสลักแล้วเลื่อนประตูบานหนาออก ครืด... ทันทีที่ประตูเปิดกว้าง แสงแดดจัดๆ ของยามเช้าก็พุ่งย้อนเข้ามาจนเขาต้องหยีตาลงครึ่งหนึ่ง แต่สิ่งที่ทำให้เขาต้องชะงักไปจริงๆ คือร่างบอบบางที่ยืนพิงกระเป๋าเดินทางอยู่ข้างรถตู้ ท่ามกลางแดดจ้าแบบนั้น ผิวของเธอกลับขาวจัดจนดูเหมือนจะเรืองแสงได้ มันขาวเนียนละเอียดตัดกับเสื้อผ้าที่เธอใส่จนดูเด่นออกมาอย่างชัดเจน ‘เชี้ย...ขาวจัดๆ’ เสียงในหัวเขาดังขึ้นทันที พอยัยเด็กนั่นหันมาสบตาแล้วฉีกยิ้มให้ เครื่องหน้าที่ดูจิ้มลิ้มรับกับผิวขาวใสขนาดนั้น ก็ทำเอาอาเธอร์ถึงกับไปไม่เป็นอยู่แวบหนึ่ง เออ... ยอมรับเลยว่าน้องไอ้เพื่อนคนนี้มันเชื้อไม่ทิ้งแถวจริงๆ หรือบางทีน้องมันอาจจะหน้าตาดีกว่าตัวพี่มันด้วยซ้ำ “ ใช่เฮียอาเธอร์หรือเปล่าคะ” “อืม..”เขาตอบสั้นๆ อย่างไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก “สวัสดีอีกครั้งนะคะ หนูมอนเน่ค่ะ เฮียอาเธอร์ ตื่นสายเหมือนที่เฮียแมทธิวบอกไว้เป๊ะเลยนะคะ” มอนเน่ทักทายเสียงใส แถมยังแอบจิกกัดเจ้าของบ้านไปทีหนึ่ง อาเธอร์ยืนกอดอกพิงขอบประตู พร้อมเสยผมที่ยุ่งเหยิงลวกๆ “เด็กแก่แดด ยุ่งเรื่องของผู้ใหญ่ ” เขาตอบกลับเสียงแหบ “แล้วนี่มายังไง ไอ้แมทธิวมันไม่มาส่งหรือ” “คนขับรถที่บ้านมาส่งค่ะ เฮียไม่ได้มา ช่วงนี้ที่บ้านยุ่งๆค่ะ” “แล้วของมีอะไรบ้าง” “มีแค่กระเป๋าใบใหญ่ๆ สองใบค่ะ เฮียจะช่วยหนูถือหรือเปล่า หนูจะได้ให้คนขับรถกลับเลย” มาถึงเธอก็ใช้เขาเลย เด็กนี่ท่าทางจะแสบใช่ย่อย “อืม เอามาสิ” พอเขาตอบตกลง ปากเล็กก็คลี่ยิ้มจนตาหยี “ลุงคะ กลับเลยก็ได้ค่ะ เดี๋ยวเพื่อนเฮียจะช่วยลากกระเป๋าให้” “งั้นผมกลับนะครับคุณหนู” “บ๊ายบายค่ะลุง” เธอโบกไม้โบกมือให้คนขับรถ และหันมายิ้มแฉ่งให้กับเพื่อนพี่ชายที่เอาแต่ทำหน้านิ่ง “นี่ค่ะ ช่วยหน่อย” เธอยื่นหูกระเป๋าให้เขาอย่างไม่รีรอ มือหนายื่นรับเอาไว้แล้วออกแรงลากเดินนำไปแบบไม่รอเธอเลยสักนิด ครืด... “เฮีย! อย่าเดินเร็วนักสิ หนูเดินตามไม่ทัน!” ระยะทางจากอู่ไปถึงคอนโดก็ห่างกันพอประมาณ แต่เขาก็เลือกที่จะพาเธอเดินไปแทนที่จะขับรถ “เฮียเดินปกติ เธอนั่นแหละที่ขาสั้น” เขาหันมามองแค่แวบเดียว ขายาวๆ ยังคงก้าวเดินไม่หยุด “นี่เฮีย... ไกลขนาดนี้ทำไมไม่ขับรถมารับหนู!” มอนเน่ตะโกนไล่หลังอย่างขัดใจ “เลิกบ่น แล้วเดินตามมาเร็วๆ” อาเธอร์พูดทิ้งท้ายก่อนจะพามอนเน่เดินลัดเลาะจากหน้าอู่มาจนถึงตัวคอนโดหรูที่อยู่ถัดมาไม่ไกลนัก เขาพาเธอขึ้นลิฟต์มาหยุดอยู่ที่ ชั้น12บรรยากาศ ตรงโถงทางเดินเงียบสงบ และดูเป็นส่วนตัวมาก อาเธอร์ลากกระเป๋าใบโตมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องห้องหนึ่ง ซึ่งอยู่ติดกับห้องเขาเอง “อะ... คีย์การ์ด” เขาล้วงคีย์การ์ดออกจากกระเป๋ากางเกงแล้วยื่นให้เธอ “ห้องนี้แหละ ห้องเดิมไอ้แมทธิวมัน” มอนเน่รับการ์ดมาแตะเปิดประตูทันที พอผลักเข้าไปข้างใน กลิ่นสะอาดๆ ที่คุ้นเคยของพี่ชายก็ลอยมาเตะจมูก ห้องถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว “โห... กว้างกว่าที่คิดนะเนี่ย” เด็กสาวเดินสำรวจห้องอย่างตื่นเต้น ก่อนจะหันมาส่งยิ้มกว้างให้คนหน้านิ่งที่ยืนพิงขอบประตูอยู่ “ขอบคุณนะคะเฮียอาเธอร์ที่มาส่ง” “อืม... ห้องฉันอยู่ข้างๆ นี่แหละ มีอะไรก็เคาะเรียก แต่อย่าเคาะตอนเช้าแบบวันนี้อีกนะ” เขาพยักหน้าไปทางห้องตัวเอง “แล้วนี่จะพักผ่อนก่อน หรือจะเอายังไง” “ยังไม่พักค่ะ! หนูหิวแล้ว” มอนเน่ตอบกลับทันควันพลางทำท่าลูบท้องตัวเอง “เฮีย... ไปหาอะไรกินกันไหม หนูเพิ่งมาถึงยังไม่รู้เลยว่าแถวนี้มีอะไรอร่อยบ้าง” อาเธอร์มองหน้าเด็กสาวอย่างขัดใจ ที่เพิ่งมาถึงก็เริ่มใช้งานเขาต่อทันที เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางนึกในใจว่าชีวิตสงบๆ ของเขามันพังลงตั้งแต่วินาทีที่กดรับสายเมื่อเช้าจริงๆ “ยุ่งจริงๆเลย...” เขาบ่นพึมพำ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ “รออยู่นี่แหละ ขอไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน สภาพนี้ออกไปไหนไม่ได้หรอก” “โอเคค่ะ! อย่าให้นานนักละเฮีย เดี๋ยวหนูไส้กิ่วก่อน” มอนเน่ตะโกนไล่หลังเสียงใส ในขณะที่อาเธอร์เดินส่ายหัวกลับเข้าห้องตัวเองไปแบบเนือยๆ