บนเตียงนอนกว้าง ท่ามกลางความเงียบสงัดภายในห้องนอนที่สว่างด้วยแสงโคมไฟสลัว ทั้งสองนอนตะแคงหันหน้าเข้าหากัน สบตาในระยะประชิด
“เฮีย... วันนี้เฮียนอนหนุนแขนหนูบ้างได้ไหมคะ” เสียงหวานพึมพำทำลายความเงียบ จนคนตัวโตขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ
“ทำไมล่ะ ปกติเห็นชอบนอนหนุนแขนเฮียจนหลับ แล้ววันนี้นึกยังไงหืม”
“ก็เฮียปกป้องหนูมาตลอด...” เธอขยับเข้าไปใกล้จนปลายจมูกรั้นชนกับปลายจมูกคมของเขา “แต่ตอนนี้เฮียอยู่ในเขตของหนู หนูเลยอยากปกป้องเฮียบ้าง อยากเป็นเซฟโซนให้เฮียได้พักพิงค่ะ”
อาเธอร์หลุดยิ้มบางๆ พลางใช้นิ้วเกลี่ยพวงแก้มใสด้วยความเอ็นดู
“ไปจำบทมาจากซีรีส์เรื่องไหนอีกฮึ”เขาแซวขำๆ เพราะเห็นเธอชอบดูซีรีส์
“เปล่านะคะ หนูคิดแบบนั้นจริงๆ... หนุนแขนหนูหน่อยนะ”
อาเธอร์ยอมหนุนแขนเล็กตามที่เธอขอ แต่ไม่ใช่เพราะอยากให้เธอปกป้อง เขาแค่ไม่อยากขัดใจเธอเท่านั้น
“ไม่หรอก... เฮียต่างหากที่จะเป็นคนปกป้องหนูตลอดไป ขอแค
