จนกระทั่งถึงตอนเที่ยง มอนเน่เดินลงมาจากตึกพร้อมกับกลุ่มเพื่อน สายตาก็พลันเห็นอาเธอร์นั่งรออยู่ใต้ตึก บนโต๊ะเต็มไปด้วยข้าวของวางเต็มไปหมด
“เฮีย ทำไมไม่ไปรอที่โรงอาหารละคะ มานั่งทำอะไรตรงนี้” มอนเน่รีบเดินเข้าไปหาคนตัวโตพลางทรุดตัวลงนั่งข้างๆ
“เอพริวบอกว่า ผู้หญิงที่เป็นวันนั้นของเดือนจะหงุดหงิดง่ายและปวดท้อง เฮียเลยซื้อของกินมาให้ตรงนี้เลย โรงอาหารมันทั้งร้อนทั้งคนเยอะ เฮียกลัวจะหงุดหงิดเปล่าๆ กินข้าวเสร็จจะได้กินช็อกโกแลตตาม แล้วนี่... ที่ประคบหน้าท้องครับ”
มอนเน่มองข้าวของที่เขาเตรียมไว้ให้ด้วยความตื้นตันจนน้ำตาคลอ... ไม่ใช่แค่คลอ แต่มันไหลออกมาดื้อๆ
“เอ้า ร้องไห้ทำไมครับ” อาเธอร์รีบใช้นิ้วเกลี่ยเช็ดน้ำตาให้เธออย่างเบามือ
“เฮียดูแลหนูดีมากเลย เรื่องเล็กๆ น้อยๆ เฮียก็ไม่เคยละเลย... เฮียดีขนาดนี้ แต่ผู้หญิงคนนั้นยังทิ้งเฮียไปได้ลงคอ” มอนเน่สะอื้นพูด
“หนูเข้าใจผิดแล้วล่ะ เฮียไม่เคยดูแล
