34ไม่ต้องมาเรียก

มอนเน่ถือชามราดหน้ามานั่งที่โต๊ะตัวยาว และตักราดหน้ากินอย่างไม่สนใจใคร “นี่! ยัยดื้อ!” “ไม่ต้องมาเรียกเลย เลี้ยงหนูแบบนี้ติดต่อกันอีกสักสิบวันหนูก็ไม่หายหรอก”เธอยังยืนยันคำเดิม และตักราดหน้ากินไม่หยุด “มีเหตุผลหน่อยสิ คิดดูนะ ถ้าฉันไม่ทำแบบนั้น เธอเองจะกลายเป็นเป้า แล้วจะถูกรุ่นพี่แกล้งเอาได้ง่ายๆ” “...” มอนเน่ไม่สนใจ ไม่ตอบโต้อะไรเลย จนเพื่อนอีก 2 คนเดินมานั่งด้วย “สวัสดีค่ะเฮียอาเธอร์ หนูชื่อขนมปังนะคะ เป็นเพื่อนกับมอนเน่” พอขนมปังเดินมาถึงก็รีบแนะนำตัว แต่อาเธอร์ก็ตอบรับเพียงสั้นๆ “ครับ” ท่าเขินตัวบิดของเธอนั้นทำเอามอนเน่ยิ่งหงุดหงิดคนข้างๆ จนต้องปลายตามมองอย่างไม่สบอารมณ์ “โห! มอนเน่ เธอซื้อราดหน้ามาคนเดียวสองชามเลยเหรอ แล้วจะกินหมดไหมเนี่ย” ขนมปังตาโตทักขึ้น “หมดสิ ฉันกินเก่ง” ไม่พูดเปล่า แต่เธอกินชามแรกจนเกือบหมด แล้วเทรวมกับอีกชาม กินอย่างเอร็ดอร่อย กินกันได้ไม่นาน พลอยดา