“เฮีย...” มอนเน่เรียกคนตัวโตเสียงเบา หลังจากที่เงียบมานาน
“ว่าไง เจ็บแผลเหรอ” อาเธอร์ถามกลับทันที มองหน้าคนตัวเล็กอย่างเป็นห่วง
“เรื่องอุบัติเหตุวันนี้.. กับเรื่องรถที่พัง เฮียอย่าบอกเฮียแมทธิวได้ไหม”
อาเธอร์มองหน้าเธอนิ่ง “ทำไม”
“หนูสงสารเฮียแมทธิว เพิ่งออกรถให้หนูแท้ๆ แต่หนูกลับทำพัง ถ้าเฮียแมทธิวกับป๊ารู้ ทั้งสองคนคงจะเสียใจ และคงเป็นห่วงหนูจนไม่เป็นอันทำการทำงาน”
“แต่อะไหล่มันต้องนำเข้านะ ถ้าไม่ให้แมทธิวจัดการ เธอจะให้ใครจัดการให้”
พอสิ้นคำถาม มอนเน่ก็มองหน้าเขาด้วยสายตาอ้อนวอนพร้อมทำตาปริบๆ
“ไม่!” เขารีบปฏิเสธทันทีอย่างรู้ทัน ทั้งที่เธอยังไม่ได้พูดอะไร
“นะเฮียนะ นอกจากเฮียแล้ว หนูก็มองไม่เห็นใครจริงๆ เฮียอย่าใจร้ายกับน้องนักสิ นะคะเฮียอาเธอร์สุดหล่อของน้อง”
มอนเน่ไม่พูดเปล่า แต่เธอยังกอดแขนอ้อนเขาอย่างออดอ้อนอีก
“ทีงี้มาอ้อน เมื่อตอนกลางวันยังบอกอยู่เลย ว่าต่อให้เลี้ยงข้าวอ
