หนึ่งเดือนต่อมา... บรรยากาศงานหมั้นถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายที่บ้านของฝ่ายว่าที่เจ้าสาว แม้จะตั้งใจให้เป็นงานเล็กๆ ที่มีเพียงคนในครอบครัว แต่แขกผู้ใหญ่คนสำคัญต่างก็เดินทางมาร่วมแสดงความยินดีจนเต็มบ้าน
“ได้ฤกษ์แล้ว... สวมแหวนให้น้องสิอาเธอร์”
ปู่ปกป้อง เอ่ยเสียงเข้ม ท่าทางดูเป็นทางการกว่าครั้งไหนๆ
“ครับปู่”
อาเธอร์รีบรับคำ เขาจับมือเล็กๆของมอนเน่ขึ้นมาแล้ว บรรจงสวมแหวนเพชรน้ำงามลงบนนิ้วนางข้างซ้ายอย่างอ่อนโยน เมื่อแหวนเข้าไปอยู่ประจำที่ อาเธอร์ก็ก้มลงประทับจูบที่หลังมือคนตัวเล็กเบาๆ จนว่าที่เจ้าสาวเขินอายหน้าแดงระเรื่อ เธอรีบยกมือไหว้ขอบคุณที่อกแกร่งของเขา อาเธอร์จึงลูบหัวรับไหว้ด้วยความเอ็นดู
“เฮียรักหนูนะ... เฮียหมั้นจองไว้ก่อน หนูเรียนจบเมื่อไหร่ เฮียจะรีบมาสู่ขอทันที”
“ค่ะ...” มอนเน่เงยหน้าสบตาพลางส่งยิ้มหวานให้กันจนมดแทบขึ้น
“เอาละ ตอนนี้หนูมอนเน่ก็เปรียบเสมือนลูกสาวของพวกเราอีกค
