บทที่ 18
ร้านอาหาร
หญิงวัยกลางคนนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของชายหญิงภายในบรรยากาศร้านอาหารสุดหรูหรา เส้นผมสีดำสนิทขับดวงหน้าหล่อเหลาเอาการ พระรามระบายยิ้มให้กับแม่ของเธอระหว่างที่รอให้นาเนียสั่งอาหาร ใบหน้าสวยจดจ้องเมนูอาหารจากนั้นเอ่ยปากสั่งกับพนักงาน มือแกร่งสองข้างประสานกันตรงหน้ารู้สึกเกร็งไม่น้อยที่ถูกจ้องมองจากแม่ของนาเนีย ตัวเล็กหันมาสนใจแม่ของตัวเองหลังจากที่พนักงานเดินกลับไป นิวาจ้องมองคนตรงหน้าอย่างถมึงทึงราวกับว่าไม่พอใจที่เขาเข้าหาลูกสาวของเธอ
“แม่ นี่พระรามค่ะ”
“สวัสดีครับคุณแม่”
“ฉันแม่แค่ลูกสาว ไม่ได้มีลูกชาย” นิวาตอบเสียงแข็งก่อนจะยกท่อนแขนขึ้นกอดอก
“แม่ แต่นี่ผัวหนูนะก็เหมือนลูกชายแม่นั่นแหละ”
“ยัยเนีย”
เหมือนแม่ของเธอจะไม่ค่อยชอบผมนะครับ และเธอก็พูดถูกเพราะสีหน้าของแม่เธอบึ้งตึงอยู่ตลอดเวลา ผมก็ทำตัวไม่ถูกเหมือนกันบรรยากาศดูจะเครียดไปหมดแต่นาเนียก็เอื้อมมือมากุมมือผม ควา
