ตอนที่ 2 ผู้หญิงน่ารำคาญ

KK University มหาวิทยาลัยเอกชนอันดับหนึ่งของประเทศ ซึ่งที่นี่เรียกได้ว่ารวมเหล่าลูกคนรวย ดารา และคนมีชื่อเสียงไว้มากมาย ซึ่งไม่แปลกที่สี่หนุ่มจากแก๊งสี่ทิศจะมาเรียนที่นี่ด้วยเช่นกัน ลม หรือ วายุ ไชยเดชาสกุล หนุ่มหล่อมาดนิ่งแห่งคณะวิศวกรรมศาสตร์ ปีสี่ ขับรถสปอร์ตคันหรูเข้ามาในมหาวิทยาลัย ก็เรียกเสียงกรี๊ดและสายตาชื่นชมจากสาว ๆ ได้ทันที เพราะเขาทั้งหล่อ รวย และเรียนเก่ง จึงเป็นขวัญใจสาว ๆ ทั้งมหาวิทยาลัย ด้วยใบหน้าเรียบนิ่งเย็นชาและออกจะดุหน่อย ๆ ยิ่งทำให้สาว ๆ กรี๊ด แต่วายุไม่สนใจเรื่องความรัก เพราะเขาชอบความอิสระ ระหว่างที่วายุจอดรถและกำลังจะไปเรียนนั้น ก็ต้องชะงักเล็กน้อย เมื่อถูกเรียกไว้จากทางด้านหลัง "ไอ้ลม เดี๋ยวสิ" อัคคีหรือไฟ เรียกคนที่เป็นเพื่อนและลูกพี่ลูกน้องไว้ "อ้าว~ ไอ้ไฟ พึ่งมาถึงเหมือนกันเหรอ" วายุหันไปถามอีกคน "เออ... พึ่งมาถึง แล้วทำไมรีบออกมาจังวะ วันนี้รถกูเสีย กูกะว่าจะติดรถมามหาลัยกับมึงซะหน่อย" อัคคีปิดประตูรถ แล้ววิ่งตามเพื่อนมา ก็บ่นออกมาเล็กน้อย "อ้าว~ แล้วทำไมมึงไม่มาพร้อมไอ้ดินหรือไอ้น้ำวะ" วายุขมวดคิ้วถามอย่างสงสัย เพราะพวกเขาก็อยู่เพนต์เฮาส์ที่เดียวกัน แค่คนละตึกเท่านั้น โดยทั้งสี่ตึกก็เป็นของบริษัทที่พ่อเขาสร้างไว้ขาย แต่เก็บชั้นบนสุดไว้ให้พวกเขาทั้งสี่คน "ก็พวกมันเรียนบ่าย นี่กูก็เอารถไอ้ดินมา" อัคคีตอบกลับพร้อมกับสาวเท้าเร็ว ๆ เพราะใกล้ได้เวลาเรียนแล้ว "เออ ๆ งั้นก็ขึ้นเรียนกัน" วายุพยักหน้ารับรู้และเข้าใจ เพราะแม้เขาจะเรียนคณะวิศวะเหมือนกัน แต่ก็เรียนกันคนละสาขาวิชา ทำให้มาเรียนไม่พร้อมกัน "เดี๋ยวกูตามไป ขอไปห้องน้ำก่อน กูฝากมึงแวะซื้อแซนด์วิชให้หน่อยดิ เดี๋ยวกูไปจองที่ให้" อัคคีพูดขึ้นและลูบที่ท้องให้รู้ว่าทั้งหิวทั้งจะไปห้องน้ำ "เห็นว่าเป็นน้อง ชอบใช้งานพี่อย่างกูจังเลยนะ พูดขอร้องดี ๆ และเรียกพี่ลมก่อน" วายุพูดขึ้นอย่างจิกกัด "ไอ้พี่ลมครับ รบกวนแวะซื้อแซนด์วิชให้น้องไฟหน่อยนะครับ พอใจยังไอ้เหี้ย กูไปล่ะ ปวดท้องโว้ย" อัคคีพูดจบก็วิ่งไปทันที วายุมองตามอัคคีไปก็ได้แต่ส่ายหัว ก่อนจะเดินไปที่ร้านสะดวกซื้อในมหาวิทยาลัย ระหว่างทางก็มีสาว ๆ ในมหาวิทยาลัย ส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดมาให้เขาได้ยินตลอดทาง "แก ๆ นั่นพี่ลมอะแก งื้อออ คนอะไรหล่อจัง เข้าไปคุยดีมั้ย" ผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้นมา "หึ... ไปให้หน้าแตกหมอไม่รับเย็บเหรอ พี่ลมเขาไม่สนแกหรอก ฉายาแก๊งสี่ทิศ แกไม่เคยได้ยินหรือไง สี่คนนี้ทั้งเย็นชาและไร้หัวใจ มีคนเคยลองเข้าไปทักแล้ว หน้าแตกกลับมาทุกราย" หญิงสาวอีกคนรีบห้ามไว้ทันที "ใช่ แก๊งนี้งานดีทุกคน หล่อ รวย เรียนเก่ง แต่ปากนี่คมทุกคน พูดทีเหมือนกรีดลงมาที่กลางหน้าผากเลย" หญิงสาวอีกคนพูดสนับสนุนทันที "งั้นก็แค่มองก็พอเนอะ" หญิงสาวคนแรกพูดขึ้นอีกครั้ง วายุเดินไปเลือกซื้อแซนด์วิชและน้ำผลไม้กล่องมาจำนวนหนึ่ง จากนั้นก็มาเข้าแถวรอจ่ายเงิน ระหว่างที่รอเขาก็มองนาฬิกาเรือนหรูอย่างหงุดหงิด เพราะมันใกล้จะถึงเวลาเรียนแล้ว แต่คิวจ่ายเงินของเขาไม่ขยับไปไหนเลย "ช้าอะไรนักหนาวะ คนยิ่งรีบ ๆ อยู่" วายุบ่นออกมาอย่างหัวเสีย ก่อนจะชะโงกหน้าไปมองว่าเกิดอะไรขึ้น ภาพที่เขาเห็นคือมีนักศึกษาผู้หญิงคนหนึ่ง กำลังก้ม ๆ เงย ๆ อยู่กับโทรศัพท์ และหันซ้ายหันขวา เหมือนกำลังมีปัญหาบางอย่างอยู่ ซึ่งสร้างความหงุดหงิดให้กับวายุมาก เขาจะรีบไปเรียน เพราะอาจารย์วิชานี้ดุมาก ใครไปสายก็จะโดนหมายหัวทันที "เงินไม่พอ ก็ไม่น่าจะมาเข้าแถวจ่ายนะ ทำคนอื่นเสียเวลาหมด" วายุบ่นเบา ๆ แล้วเดินไปยืนข้าง ๆ เธอคนนั้น และวางของในตะกร้าลง แล้วพูดขึ้นกับพนักงานว่า... "จ่ายรวมกันเลยครับ แต่แยกถุง" น้ำเสียงที่ใช้นั้น เย็นชามาก จนพนักงานรีบดำเนินการให้ทันที เพลงหรือเพลงขวัญ เห็นอย่างนั้นก็ตกใจอย่างมาก เธอรีบพูดขึ้นมาอย่างเกรงใจทันที "อ๊ะ... ไม่เป็นไรค่ะ แอปธนาคารของเพลงน่าจะล่ม เดี๋ยวขอคืนของก่อนนะคะ" พูดไปเธอก็จะห้ามพนักงาน แต่ไม่ทันแล้ว เพราะพนักงานยิงบาร์โค้ดของที่เธอเลือกไปแล้ว ถ้าจะคืนต้องกรอกรหัสวุ่นวายอีก "ช่างเถอะ รับ ๆ ไปเถอะ ของแค่ไม่กี่บาทเอง อย่าเรื่องมาก เธอทำให้ฉันเข้าเรียนสายแล้วนะ" วายุพูดขึ้นมาอย่างหงุดหงิด "สแกนจ่ายหรือเงินสดคะ" พนักงานถามขึ้นมา "เท่าไรครับ" วายุถามกลับไปพร้อมกับเปิดกระเป๋าเงิน "ห้าร้อยยี่สิบบาทค่ะ" เป็นเพลงขวัญที่ขยับเข้าไปใกล้ ๆ แล้วบอกกลับไป "นี่ครับ" วายุวางเงินจำนวนหกร้อยบาท ลงที่เคาน์เตอร์คิดเงิน แล้วหยิบถุงของเขามาถือไว้ และรอใบเสร็จกับเงินทอน ในใจก็คิดว่า 'ซื้ออะไรนักหนาวะ ทำไมถึงได้แพงขนาดนี้' ส่วนเพลงขวัญก็หยิบถุงของตัวเองมาถือไว้ และยืนรอเงียบ ๆ ระหว่างนั้นก็มีเสียงซุบซิบดังมาจากข้างหลัง "แก... โรแมนติกชะมัด พี่ลมมาช่วยจ่าย แถมยอดยัง 520 ซะด้วย" ผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้นอย่างเพ้อฝัน เพราะเธอรู้ว่าผู้ชายคนนี้คือวายุหรือลม หนุ่มฮอตของแก๊งสี่ทิศ "โรแมนติกยังไง" อีกคนขมวดคิ้วถามอย่างสงสัย 'นั่นสิ โรแมนติกตรงไหนวะ เสียเงินซื้อแซนด์วิชโคตรแพง' วายุก็คิดในใจเหมือนกัน "ฉันสายซีรีส์จีน ฉันรู้ ก็เลข 520 ในภาษาจีนแปลว่า ฉันรักเธอ เพราะออกเสียงคล้ายกับคำว่า หว่ออ้ายหนี่ ยังไงล่ะ" อีกคนเชิดหน้าตอบอย่างผู้รู้ เพราะเธอเป็นสาวกซีรีส์จีน คำตอบของผู้หญิงคนนั้น ทำให้เพลงขวัญหน้าแดงขึ้นมาทันที ส่วนวายุก็ทำเพียงเสียง เฮอะ... ในลำคอ "เงินทอนค่ะ โอกาสหน้าเชิญใหม่นะคะ" พนักงานบอกพร้อมกับส่งใบเสร็จและเงินทอนให้วายุ เมื่อได้ของแล้ว วายุก็รีบก้าวออกมาทันที โดยมีเพลงขวัญวิ่งตามมา ก่อนจะเรียกเขาไว้ "พี่คะ เดี๋ยวก่อนค่ะ" เพลงขวัญพูดอย่างเหนื่อยหอบเพราะเขาเดินเร็วมาก จนเธอต้องวิ่งตาม "มีอะไรอีก โอ๊ยยยย" วายุหยุดเดินแล้วหันกลับมาถาม และร้องอย่างตกใจ เมื่อหัวเล็ก ๆ ชนเข้าที่ปลายคางของเขา ก่อนที่เขาจะรีบคว้าเอวบางของคนที่ชนเขาไว้ เพราะกลัวเธอจะล้ม "อุ๊ย... ขอโทษค่ะ พี่เจ็บมากมั้ยคะ" เพลงขวัญถอยออกมาแล้วถามขึ้นอย่างเป็นห่วง เพราะได้ยินเขาร้อง "เจ็บสิถามมาได้ ว่าแต่มีอะไร" วายุตอบกลับมาและทำหน้าเหมือนไม่พอใจ แต่จริง ๆ เขาตกใจมากกว่าเพราะเหมือนเขาจูบหน้าผากเธอไปแล้วเต็ม ๆ "คือเพลงขอเบอร์พี่หน่อยได้มั้ยคะ หรือเลขพร้อมเพย์ก็ได้ เดี๋ยวแอปธนาคารใช้ได้เมื่อไร เพลงจะได้โอนเงินคืนให้ค่ะ" เพลงขวัญรีบพูดออกไปก่อนที่จะโดนเขากินหัว เธอเรียกอีกฝ่ายว่าพี่ เพราะเธอพึ่งเข้าเรียนปีหนึ่ง และดูจากหน้าตาเขาแล้ว ก็น่าจะเป็นรุ่นพี่ "ไม่จำเป็น และถ้าจะใช้วิธีนี้ขอเบอร์ของฉัน บอกเลยว่ามันไม่เนียน ไปเรียนมาใหม่นะ ไปล่ะ" พูดจบลมก็วิ่งขึ้นไปที่อาคารเรียนทันที เมื่อไปถึงเขาก็โยนถุงไปที่อัคคีแล้วพูดขึ้นว่า... "เอาไป แล้วจ่ายมาด้วยห้าร้อยยี่สิบบาท" วายุพูดอย่างหงุดหงิด "แซนด์วิชอะไรวะห้าร้อยยี่สิบบาท มึงไปซื้อมาจากดาวอังคารหรือยังไง" อัคคีหยิบถุงไปแล้ว ถามขึ้นอย่างสงสัย "ก็ตามใบเสร็จนั่นแหละ หงุดหงิดฉิบหาย แม่งเจอกับแผนขอเบอร์แต่เช้า แถมคราวนี้เสียเงินอีก" วายุบ่นเป็นหมีกินผึ้งไม่หยุด "อะไร ยังไงวะ เล่าให้กูฟังหน่อย" อัคคีถามพร้อมกับยัดแซนด์วิชเข้าปาก ตามด้วยน้ำผลไม้ จากนั้นวายุก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้เพื่อนฟัง อัคคีฟังไปก็ดูใบเสร็จไป พร้อมกับพูดขึ้นว่า... "ถือว่าเป็นเด็กรักสุขภาพนะเนี่ย มีนมเปรี้ยว ขนมปังโฮลวีท รังนก ยาอม และ... ขนมปังมีปีก" "อะไรของมึง ขนมปังมีปีก" วายุถามอย่างสงสัย "เอาไปดูเอง รายการสุดท้ายน่ะ" อัคคีตอบยิ้ม ๆ แล้วส่งใบเสร็จให้วายุ "ฮะ!!! ผ้าอนามัย" วายุมองรายการสุดท้ายแล้วพูดขึ้นมาเสียงดัง จนเพื่อน ๆ ต่างหันมามองที่เขาแทบทุกคน "ฮ่า ๆ ใครกันนะ ที่ไอ้ลมซื้อผ้าอนามัยให้" เพื่อนคนหนึ่งถามขึ้นพร้อมกับหัวเราะเสียงดัง "จริงด้วย ที่เสื้อมันก็เหมือนจะมีรอยจูบด้วยนะโว้ย" อีกคนหนึ่งที่ตาดีก็พูดขึ้น "จริงด้วยว่ะ ไอ้ลม มึงรีบไปจัดการตัวเองเถอะ" อัคคีรีบมอง และบอกเพื่อนออกไป วายุก็รีบลุกขึ้นไปห้องน้ำทันที เมื่อมองกระจกก็เห็นว่าที่เสื้อยืดตัวสีขาวของเขาที่อยู่ภายใต้เสื้อช็อปมีรอยลิปสติกสีชมพูอ่อน ๆ ติดอยู่จริง ๆ "ยัยตัวแสบ อย่าให้เจออีกนะ" วายุพูดเสียงลอดไรฟัน